O NIΞON ΚΑΤΑΡΓΕΙ ΤΗ ΜΕΤΑΤΡΕΨΙΜΟΤΗΤΑ ΤΟΥ ΔΟΛΛΑΡΙΟΥ ΣΕ ΧΡΥΣΟ ΣΤΙΣ 15 / 08 / 1971

Με τον "κανόνα του χρυσού", με το δολάριο πλέον να μην έχει καμία αντιστοιχία με το χρυσό. Αυτό που έκανε ο Νίξον ήταν ότι από το 1971 και μετά, άρχισε να πληρώνει τους λογαριασμούς...με πίστωση ( καρτούν )

Ακόμα και σήμερα, η κίνηση αυτή δεν έχει πλήρως κατανοηθεί  - αλλά είτε το καταλαβαίνει κάποιος είτε όχι, έχει έρθει η ώρα για να πληρωθούν αυτές οι κινήσεις:

Μέχρι το 1971, οι ΗΠΑ πλήρωναν τις υποχρεώσεις τους σε δολάρια, τα οποία αντιστοιχούσαν σε χρυσό. Ο χρυσός αυτός είναι το χρηματικό ισοδύναμο όλων των εμπορευμάτων και των υπηρεσιών, αναλυτικά σε παλιότερο άρθρο (πχ εδώ).http://ciaoant1.blogspot.de/2013/03/blog-post.html

Αυτό σημαίνει ότι ότι μέχρι το 1971, η Αμερική (αλλά και όλες οι υπόλοιπες χώρες) πλήρωναν τους λογαριασμούς τους με πραγματικό πλούτο.

Η Αμερική άρχισε να τυπώνει δολάρια με τη σέσουλα - βλέπετε, οι Αμερικάνοι έχαναν έδαφος στη "μάχη της ανταγωνιστικότητας", και άρχιζε η αποβιομηχάνιση τους, με αποτέλεσμα ο πραγματικός παραγόμενος πλούτος να μην αρκεί για να ικανοποιήσουν την όρεξη τους.

Οπότε άρχισαν να "ζουν πάνω από τις δυνατότητες τους", όπως θα έλεγαν και οι ίδιοι οι καπιταλιστές. Πχ ο Νίξον ήθελε να χρηματοδοτήσει τον πόλεμο στο Βιετνάμ - κανένα πρόβλημα, απλά τύπωσε μερικά δισεκατομμυριάκια και το το θέμα λύθηκε.

Μια διαφήμιση που καλεί τους πελάτες του μαγαζιού "να αγοράσουν σήμερα, και να πληρώσουν αργότερα". Ακούγεται ωραίο, και σε κάποιες περιπτώσεις ίσως όντως να είναι βολικό, αλλά πάντως εξακολουθεί να πρέπει να πληρώσεις, έστω και αργότερα. Το ότι θα πληρώσεις αργότερα δε σημαίνει ότι δε θα πληρώσεις ποτέ.
 
Και αν έχεις αγοράσει πολλά πράγματα με αυτή τη μέθοδο, τότε όταν τελικά έρθει η ώρα να πληρώσεις, ο λογαριασμός θα είναι πολύ μεγάλος...

Αυτή ακριβώς είναι και η κατάσταση της Αμερικής: Εδώ και χρόνια χρηματοδοτεί με πίστωση:

• πολέμους, 
• εισαγωγές πετρελαίου από τη Μέση Ανατολή, 
• εισαγωγές εμπορευμάτων από την Κίνα, την Ιαπωνία, τη Γερμανία, κτλ, 
• "υψηλούς μισθούς και παροχές" για τους εργάτες της Αμερικής, κτλ (οι μισθοί στις ΗΠΑ, όπως και γενικά οι μισθοί στη Δύση, είναι "υπερβολικά υψηλοί" σε σχέση πχ με τους μισθούς στην Κίνα, που είναι η πιο ανταγωνιστική χώρα => άρα οι μισθοί στη Δύση πρέπει να πέσουν, ώστε η Δύση να ξαναγίνει ανταγωνιστική, δηλαδή να μπορεί ένας κεφαλαιοκράτης να επενδύσει το κεφάλαιο του στη Δύση, και να βγάλει εκεί το μέγιστο δυνατό κέρδος. Αυτή τη στιγμή, ο κεφαλαιοκράτης δεν επενδύει και πολύ στη Δύση, διότι στους περισσότερους κλάδους ΔΕΝ τον συμφέρει. Γιατί να επενδύσει στη Δύση, όταν μπορεί να επενδύσει στην Κίνα με πολύ μικρότερο εργατικό κόστος;)

Ολα αυτά έχουν συσσωρευτεί, και έχουν δημιουργήσει ένα τεράστιο χρέος που δεν μπορεί να αποπληρωθεί, ειδικά από τη στιγμή που οι ΗΠΑ εξακολουθούν και έχουν μεγάλα ελλείμματα, αυξάνοντας ολοένα και περισσότερο αυτό το χρέος.

Η πίστωση δεν είναι απαραίτητα κάτι το "κακό" - για παράδειγμα, κάποιος μπορεί να πάρει πίστωση, να φτιάξει μια κερδοφόρα επιχείρηση, να βγάλει μεγάλα κέρδη και να ξεπληρώσει πλήρως την πίστωση που είχε πάρει.

Μόνο που η Δύση μοιάζει με τον τύπο στο σούπερμαρκετ του αρχικού σκίτσου, που απλά αγοράζει πράγματα, υποσχόμενος ότι θα τα πληρώσει στο μέλλον. Δεν υπάρχει καμία προοπτική για παραγωγική ανασυγκρότηση - άλλωστε, όπως εξηγήσαμε, το κεφάλαιο πηγαίνει αλλού για επενδύσεις, όχι στη Δύση (με εξαίρεση τη Γερμανία).

Κάποια στιγμή λοιπόν, το "σουπερμάρκετ" απ' όπου η Αμερική παίρνει πράγματα με πίστωση (Κίνα, πετρελαιάδες, κτλ) θα του κόψει την πίστωση.

 Και αν δεν έχεις να πληρώσεις, ούτε τώρα, αλλά ούτε και στο μέλλον;

Προς το παρόν, οι ΗΠΑ πληρώνουν με πιστωτικό χρήμα (δολάρια), με χρήμα δηλαδή που δεν αντιστοιχεί σε πραγματικό πλούτο, αλλά σε μια μελλοντική υπόσχεση παραγωγής πλούτου.

Κάποια στιγμή, μέσα σε αυτή τη δεκαετία, οι πιστωτές των ΗΠΑ θα πουν "αυτό το δολάριο δεν έχει αξία, διότι οι υποσχέσεις περί μελλοντικής παραγωγής πλούτου είναι κούφιες". Εκτός και αν νομίζετε ότι υπάρχουν "σούπερμαρκετ" τα οποία χορηγούν απεριόριστη πίστωση για πάντα (αν τα ξέρετε ρε παιδιά, πείτε τα μου και εμένα, να σταματήσω να εργάζομαι και να αρχίσω να  πηγαίνω εκεί πέρα, να παίρνω ότι θέλω χωρίς να πληρώνω, δίνοντας απλά μια αόριστη υπόσχεση ότι "θα τα πληρώσω αργότερα").

ΥΓ1: Τόσο το Reuters, όσο και η Wall Street Journal αναφέρουν σε άρθρα τους ότι μετά τη χρεωκοπία του Ντιτρόιτ, πολλές άλλες πόλεις των ΗΠΑ έχουν πρόβλημα να πουλήσουν ομόλογα, διότι πλέον οι πιστωτές είναι πιο επιφυλακτικοί. Έως τώρα, υπήρχε μια σχετική "αισιοδοξία" ότι τάχα οι πόλεις των ΗΠΑ ήταν φερέγγυες, και δε θα χρεωκοπήσουν, άρα οι πιστωτές ήταν πρόθυμοι να τους δανείσουν λεφτά αγοράζοντας τα ομόλογα τους. Τώρα όμως το ξανασκέφτονται...

ΥΓ2: Με αφορμή ίσως και τη σημερινή επέτειο της κατάργησης του "κανόνα του χρυσού", το κρατικό πρακτορείο ειδήσεων της Κίνας CNTV παρουσίασε ένα αφιέρωμα στην αγορά του χρυσού, στο οποίο είπε ούτε λίγο ούτε πολύ ότι οι ΗΠΑ έχουν πληθωρίσει την αγορά μέσω του paper gold, και αυτό δεν το θέλει η Κίνα. 

Στην Κίνα η επίσημη κρατική τηλεόραση ασχολείται συστηματικά με το χρυσό, ωθώντας τον κόσμο να αγοράσει πραγματικό χρυσό, ενώ παράλληλα προσφέρει πολύ ανώτερη οικονομική ανάλυση στον κόσμο, μιλώντας για paper gold, κτλ. Αυτά στη Δύση δεν υπάρχουν, αλλά η Κίνα που ανεβαίνει και θέλει να χτυπήσει τη Δύση και τη νομισματική της κυριαρχία, τα λέει ευθέως και δημοσίως προς τους "απλούς πολίτες", την ίδια ώρα που στη Δύση τέτοια θέματα δεν υπάρχουν ούτε καν στους "ειδικούς" οικονομικούς αναλυτές που προωθούνται, πόσο μάλλον σε mainstream ΜΜΕ.