Οι Εβραίοι έλεγαν πως κατάγονταν από τον Αβραάμ, που ήταν Χαλδαίος. Οι Χαλδαίοι, ονομαστοί αστρολόγοι και Μάντεις της Μεσοποταμίας, είχαν Αιγυπτιακή καταγωγή, και απώτατη Ελληνική, σύμφωνα με τον Διόδωρο Σικελιώτη. Ο γενάρχης τους ο Βήλος, ήταν απόγονος της Ιούς από το Άργος που κατέφυγε στην Αίγυπτο κυνηγημένη από την Ήρα.
Λέει ο Διόδωρος: «Στη Βαβυλωνία οδήγησε αποίκους ο Βήλος που πίστευαν πως ήταν γιος της Λιβύης και του Ποσειδώνα. Αυτός εγκαταστάθηκε κοντά στον Ευφράτη ποταμό, και καθιέρωσε ιερείς παρόμοια με αυτούς της Αιγύπτου, απαλλαγμένους από φόρους και κάθε υποχρέωση, που οι Βαβυλώνιοι τους λένε Χαλδαίους.. » /…/ «Λένε επίσης, πως οι Χαλδαίοι της Βαβυλωνίας, όντας άποικοι των Αιγυπτίων…»
Αλλά και οι ίδιοι οι Εβραίοι ήταν Αιγύπτιοι, σύμφωνα με την ίδια πηγή: «....λένε επίσης πως με τον ίδιο τρόπο ξεκίνησαν όσοι, ακολουθώντας τον Δαναό,» [απόγονος της Ιώς] «συνοίκησαν μια από τις παλιότερες Ελληνικές πόλεις, το Άργος. Μερικοί ακόμη, ξεκινώντας από αυτούς,» [τους Αιγύπτιους] «δημιούργησαν και το έθνος των Κόλχων στον Πόντο, και αυτό των Ιουδαίων στη μέση Αραβίας και Συρίας. Γι αυτό και σε αυτές τις φυλές υπάρχει η συνήθεια να περιτέμνονται τα παιδιά που γεννιούνται, μια που το έθιμο ήρθε από την Αίγυπτο...»1
Ευσέβιος Καισαρείας: « Στην πόλη της Βαβυλωνίας Καμαρίνη, που μερικοί την λένε Ουρίη» [Ουρ] «(σημαίνει δε πόλη των Χαλδαίων) γεννήθηκε ο Αβραάμ στη δέκατη τρίτη γενεά, ξεπερνώντας τους πάντες σε ευγένεια και σοφία, αφού βρήκε και την Χαλδαϊκή αστρολογία, στράφηκε προς την ευσέβεια, για να ευχαριστήσει το Θεό. Ήρθε με το πρόσταγμα του Θεού να κατοικήσει στην Φοινίκη, και δίδαξε τις κινήσεις του ήλιου και της σελήνης, και όλα τα άλλα στους Φοίνικες, για να ικανοποιήσει τον βασιλιά τους…»2
Ιώσηπος, Εβραίος ιστορικός: «Οι Χαλδαίοι» /…/ «ήταν οι αρχηγοί του γένους μας» [των Εβραίων] «και λόγω συγγένειας μνημονεύουν τους Ιουδαίους στα γραπτά τους». 3
Οι Βαβυλώνιοι όμως ταύτιζαν τον Βήλο με τον Κρόνο, και γενεαλογούσαν από αυτόν τους Εβραίους, τους Φοίνικες, τους Αιθίοπες και τους Αιγύπτιους.
Ο Πλούταρχος γράφει πως ο Ιεροσόλυμος και ο Ιουδαίος ήταν παιδιά του Τυφώνα, 4 γιου της Ήρας (με παρθενογένεση) ή της Γης. Εγγονοί της Ήρας οι Εβραίοι, λοιπόν, ή αδέλφια των Τιτάνων και των Γιγάντων.
Σύμφωνα με τον Εστιαίο, μετά τον Κατακλυσμό, οι ιερείς του Δία κατέληξαν στη Βαβυλώνα: «Όσοι από τους ιερείς διασώθηκαν, παίρνοντας τα ιερά του Ενυαλίου Διός, ήρθαν στο Σεναάρ της Βαβυλωνίας…» 5Από εκεί διασκορπίστηκαν στη γη. Η κοιλάδα Σεναάρ αναφέρεται και στη Βίβλο, ως το πρώτο μέρος που συγκροτήθηκε ανθρώπινη κοινωνία μετά τον Κατακλυσμό. 6
Ο δε Αριστοτέλης, έλεγε πως οι Εβραίοι ήταν Ινδικής καταγωγής. Κατά τον Ιώσηπο, ο Κλέαρχος, μαθητής του φιλόσοφου, κατέγραψε τα λόγια του δασκάλου του: «…αυτοί είναι απόγονοι των φιλοσόφων της Ινδίας, ονομάζονται μάλιστα, όπως λένε οι Ινδοί, οι φιλόσοφοι ΄΄Καλανοί΄΄ ενώ οι Σύριοι τους ονομάζουν ΄΄Ιουδαίους΄΄, παίρνοντας το όνομα από τον τόπο…» 7 Ο Αριστοτέλης πρέπει να είχε απ' ευθείας πληροφόρηση από τον μαθητή του τον Μέγα Αλέξανδρο. Πάντως, οι Φοίνικες είχαν ναυτικές βάσεις στον Περσικό Κόλπο από όπου ταξίδευαν στις Ινδίες. Έκαναν και ναυτικές εμπορικές εκστρατείες με τους Εβραίους στην άγνωστη χώρα Οφίρ ή Σωφηρά, 8 που και αυτή πρέπει να τοποθετηθεί εκεί. Άρα οι Εβραίοι είχαν επαφή με την Ινδία και υποθέτω πως οι Ινδοί, όπως οι Εβραίοι και οι Νεοέλληνες, ισχυρίζονταν πως όλοι οι λαοί κατάγονταν από αυτούς.
Ο Ηρόδοτος δεν αναφέρει τους Εβραίους, γιατί προφανώς δεν τους διαχωρίζει από τους Σύριους. Γράφει για τους Εβραίους ο Χοίριλος: «…βγάζοντας από το στόμα τους γλώσσα Φοινικική, κατοικούσαν στα πλατιά όρη στα [Ιερο-] Σόλυμα, κοντά σε μια λίμνη…» 9(Νεκρή Θάλασσα) Και οι πρώτες Εβραϊκές επιγραφές είναι σε Φοινικικό αλφάβητο (9ος αι πΧ) Τι σύμπτωση! «...ταύτην γλώσσαν και Συριακήν λέγουσιν» ... «επειδή γαρ Συρίαν την Ιουδαίαν και Σύρους οι παλαιοί τους Παλαιστίνους ονόμαζον...». 10
Οι Υκσώς ήταν λαός της Μέσης ανατολής που κατέλαβε την Αίγυπτο. Η συγγένεια Φοινίκων και Εβραίων φαίνεται και από το ότι οι δυο λαοί διεκδικούσαν την πατρότητα των Υκσώς! Ο Ιώσηπος λέει πως αυτοί ήταν πρόγονοι των Εβραίων. 11 Ο Σύγγελος αναφέρει τους Υκσως ως: «Πεντεκαιδεκάτη δυναστεία ποιμένων, ήσαν δε Φοίνικες ξένοι βασιλείς...» «Επτακαιδεκάτη δυναστεία ποιμένες ήσαν αδελφοί Φοίνικες ξένοι βασιλείς» 12 Ποιμένες, είναι οι Υκσώς. (αυτό είναι το νόημα του ονόματος)
Ο Αιγύπτιος Μανέθων μας λέει πως έφυγαν οι Εβραίοι από την Αίγυπτο, σε μια αφήγηση που πρέπει να είναι οπωσδήποτε κάπως συκοφαντική:
Ο Φαραώ Αμένωφις πείστηκε από ένα μάντη να εξορίσει από την Αίγυπτο τους λεπρούς και τους άλλους “μολυσμένους”. Αυτοί μαζεύτηκαν κάπου ογδόντα χιλιάδες, και ανάμεσά τους ήταν και μορφωμένοι ιερείς. Οι εξόριστοι στάλθηκαν στα λατομεία. Μετά καιρό, ο Φαραώ τους παραχώρησε μια πόλη, την Άβαρη. Εκεί αναδείχτηκε ως ηγεμόνας τους ο Αιγύπτιος ιερέας Οσαρσήφ από την Ηλιούπολη που μετονομάστηκε σε Μωυσή. Αυτός ανακήρυξε τον μονοθεϊσμό.
Ο Μωυσής επικοινώνησε με τους Υκσώς, οι οποίοι είχαν εκδιωχθεί από την Αίγυπτο και τώρα ζούσαν σε μια πόλη που ονομάζονταν Ιερουσαλήμ. Μαζί με τα πλήθη των Υκσώς, οι εξόριστοι επιτέθηκαν στην Αίγυπτο και έκαναν μεγάλες καταστροφές, μέχρι να ηττηθούν και να εκδιωχθούν από την χώρα. Αυτή είναι η ιστορία του Μανέθωνα σε περίληψη.
Πάντως, σε έναν Αιγυπτιακό ναό του Άμμωνα στο Σόλεμπ του Σουδάν, της εποχής του Αμενχοτέπ ΙΙΙ, που χρονολογείται στα 1350 π.Χ., περίπου, διαβάστηκε το όνομα «Ιεχωβάς». Ο Ευσέβιος Καισαρείας, σε αντίθεση, λέει πως ο Μωυσής ήταν Αιγύπτιος στρατηγός που πολεμούσε τους Αιθίοπες, και έχτισε πόλη στην Αίγυπτο για τον πολυάριθμο στρατό του, και την ονόμασε «Ερμού πόλιν». Ο Εβραίος ηγέτης λέγανε, καθιέρωσε πολλά στην Αιγυπτιακή λατρεία, και γι’ αυτό οι Αιγύπτιοι ιερείς «ισοθέου τιμής καταξιωθέντα προσαγορευθήναι Ερμήν» Το αρχικό όνομα των Εβραίων ήταν, μας λέει, «Ερμιούθ» «ο είναι μεθερμηνευθέν κατά την Ελληνίδα φωνήν Ιουδαίοι» 13
Αλλά και η “Εβραϊκή” λατρεία του Ενός Θεού δεν προήλθε από τον Αβραάμ, μια που ο Μελχισεδέκ, ένας Χαναναίος βασιλιάς, ήταν ήδη ιερέας του Ιεχωβά, πολύ πριν ο Αβραάμ γνωρίσει τον Ένα Θεό. 14 Αυτός ήταν επίσης Αιγυπτιακής καταγωγής. «ούτος ο Μελχισεδέκ επί Αβραάμ ήκμαζεν, ανήρ θεοσεβής, εθνικός» [=όχι Εβραίος] «καταγόμενος εκ γένους Σίδου, υιού Αιγύπτου, βασιλέως της Λιβύης χώρας. εξ ου Αιγύπτιοι κέκληνται. όστις Σίδος εκ της Αιγύπτου επελθών παρέλαβε την χώραν των λεγομένων εθνικών, τουτ’ εστιν την νυν λεγομένην Παλαιστίνην, και υποτάξας αυτήν ώκησεν εκεί εν αυτή. και κτίζει πόλιν, ην εκάλεσε Σιδό(ώ)να εις όνομα ίδιον, ήτις νυν εστίν υπό την Φοινίκην χώραν…» 15 Αυτός ο Αίγυπτος, ο πρόγονος του Μελχισεδέκ, κατάγονταν επίσης από την Αργίτισσα Ιώ, και ήταν αδελφός του πατριώτη μας, του Δαναού. 16
1 Διόδωρος Σικελιώτης, Α΄, 28.
2 Ευσέβιος Καισαρείας, Ευαγγελική προπαρασκευή, Θ΄, ιζ΄, 330
3Ιώσηπος, Λόγος Α΄, 13.
4 Πλούταρχος, «Περί Ίσιδος και Οσίριδος», 31.
5Ευσέβιος Καισαρείας, Ευαγγελική προπαρασκευή, Θ΄, ιε΄, σελ. 329. (από τον Ιώσηπο) «Των δε ιερέων τους διασωθέντας, τα του Ενυαλίου Διός ιερώματα λαβόντας, εις Σεναάρ της Βαβυλωνίας ελθείν…»
6Γένεσις, 10, 32, κ. έ. «αὗται αἱ φυλαὶ υἱῶν Νωε κατὰ γενέσεις αὐτῶν κατὰ τὰ ἔθνη αὐτῶν ἀπὸ τούτων διεσπάρησαν νῆσοι τῶν ἐθνῶν ἐπὶ τῆς γῆς μετὰ τὸν κατακλυσμόν. καὶ ἦν πᾶσα ἡ γῆ χεῖλος ἕν καὶ φωνὴ μία πᾶσιν 2 καὶ ἐγένετο ἐν τῷ κινῆσαι αὐτοὺς ἀπὸ ἀνατολῶν εὗρον πεδίον ἐν γῇ Σεννααρ καὶ κατῴκησαν ἐκεῖ»
ωσηπος, Λόγος Α΄, Περί αρχαιότητος των Ιουδαίων, 22, 176 κ. έ.
8 Γ Βασ. 9,26 “καὶ καὶ ναῦν ὑπὲρ οὗ ἐποίησεν ὁ βασιλεὺς Σαλωμὼν ἐν Γασιὼν Γαβὲρ τὴν οὖσαν ἐχομένην Αἰλὰθ ἐπὶ τοῦ χείλους τῆς ἐσχάτης θαλάσσης ἐν γῇ Ἐδώμ. καὶ ἀπέστειλε Χιρὰμ ἐν τῇ νειὶ τῶν παίδων αὐτοῦ ἄνδρας ναυτικοὺς ἐλαύνειν εἰδότας θάλασσαν μετὰ τῶν παίδων Σαλωμών. καὶ ἦλθον εἰς Σωφηρὰ καὶ ἔλαβον ἐκεῖθεν χρυσίου ἑκατὸν εἴκοσι τάλαντα καὶ ἤνεγκαν τῷ βασιλεῖ Σαλωμών.”
9 Ευσέβιος Καισαρείας, Ευαγγελική προπαρασκευή, Θ΄, θ΄, σελ. 325 «…γλώσσαν μεν Φοίνισσαν από στομάτων αφιέντες ώκουν δ’ εν [Ιερο-] Σολύμοις όρεσι πλατέη παρά λίμνη…»
10 Ιωάννης Μαλάλας, χρονογραφία.
11Ευσέβιος Καισαρείας, Ευαγγελική προπαρασκευή, Ι΄, ιγ΄, σελ. 394, σύμφωνα με τον Ιώσηπο.
12Σύγγελος, χρονογραφία, σελ. 118, 119
13Ευσέβιος Καισαρείας, Ευαγγελική προπαρασκευή Θ΄, κζ΄,
14 Παλαιά Διαθήκη, Γένεσις, ΙΔ΄, 18-20.
15 Σούδα, λήμμα «Μελχισεδέκ». Ιωάννης Μαλάλας, Χρονογραφία, σελ. 58.
16 Οι γενεαλογίες στον Απολλόδωρο, Β΄, Ι, 4
skourtdim
Νέες θεωρίες για την πραγματική καταγωγή των Εβραίων
Αμφισβητούμενη παραμένει η γενετική προέλευση των Εβραίων, ενός λαού που έχει μελετηθεί όσο κανένας άλλος στο πέρασμα των αιώνων. Νέα αμερικανική έρευνα έρχεται να ρίξει πρόσθετο φως στην καταγωγή τους, συμπεραίνοντας ότι το γονιδίωμά τους αποτελεί ένα μωσαϊκό καυκάσιων (κυρίως), νοτιοευρωπαϊκών και σημιτικών στοιχείων. Η νέα μελέτη, στο βαθμό που όντως ισχύει, ενισχύει τη λεγόμενη «Υπόθεση των Χαζάρων» και αναιρεί την έως τώρα κυρίαρχη «Υπόθεση της Ρηνανίας».
Οι Εβραίοι έλεγαν πως κατάγονταν από τον Αβραάμ, που ήταν Χαλδαίος. Οι Χαλδαίοι, ονομαστοί αστρολόγοι και Μάντεις της Μεσοποταμίας, είχαν Αιγυπτιακή καταγωγή, και απώτατη Ελληνική, σύμφωνα με τον Διόδωρο Σικελιώτη. Ο γενάρχης τους ο Βήλος, ήταν απόγονος της Ιούς από το Άργος που κατέφυγε στην Αίγυπτο κυνηγημένη από την Ήρα.
Λέει ο Διόδωρος: «Στη Βαβυλωνία οδήγησε αποίκους ο Βήλος που πίστευαν πως ήταν γιος της Λιβύης και του Ποσειδώνα. Αυτός εγκαταστάθηκε κοντά στον Ευφράτη ποταμό, και καθιέρωσε ιερείς παρόμοια με αυτούς της Αιγύπτου, απαλλαγμένους από φόρους και κάθε υποχρέωση, που οι Βαβυλώνιοι τους λένε Χαλδαίους.. » /…/ «Λένε επίσης, πως οι Χαλδαίοι της Βαβυλωνίας, όντας άποικοι των Αιγυπτίων…»
Αλλά και οι ίδιοι οι Εβραίοι ήταν Αιγύπτιοι, σύμφωνα με την ίδια πηγή: «....λένε επίσης πως με τον ίδιο τρόπο ξεκίνησαν όσοι, ακολουθώντας τον Δαναό,» [απόγονος της Ιώς] «συνοίκησαν μια από τις παλιότερες Ελληνικές πόλεις, το Άργος. Μερικοί ακόμη, ξεκινώντας από αυτούς,» [τους Αιγύπτιους] «δημιούργησαν και το έθνος των Κόλχων στον Πόντο, και αυτό των Ιουδαίων στη μέση Αραβίας και Συρίας. Γι αυτό και σε αυτές τις φυλές υπάρχει η συνήθεια να περιτέμνονται τα παιδιά που γεννιούνται, μια που το έθιμο ήρθε από την Αίγυπτο...»1
Ευσέβιος Καισαρείας: « Στην πόλη της Βαβυλωνίας Καμαρίνη, που μερικοί την λένε Ουρίη» [Ουρ] «(σημαίνει δε πόλη των Χαλδαίων) γεννήθηκε ο Αβραάμ στη δέκατη τρίτη γενεά, ξεπερνώντας τους πάντες σε ευγένεια και σοφία, αφού βρήκε και την Χαλδαϊκή αστρολογία, στράφηκε προς την ευσέβεια, για να ευχαριστήσει το Θεό. Ήρθε με το πρόσταγμα του Θεού να κατοικήσει στην Φοινίκη, και δίδαξε τις κινήσεις του ήλιου και της σελήνης, και όλα τα άλλα στους Φοίνικες, για να ικανοποιήσει τον βασιλιά τους…»2
Ιώσηπος, Εβραίος ιστορικός: «Οι Χαλδαίοι» /…/ «ήταν οι αρχηγοί του γένους μας» [των Εβραίων] «και λόγω συγγένειας μνημονεύουν τους Ιουδαίους στα γραπτά τους». 3
Οι Βαβυλώνιοι όμως ταύτιζαν τον Βήλο με τον Κρόνο, και γενεαλογούσαν από αυτόν τους Εβραίους, τους Φοίνικες, τους Αιθίοπες και τους Αιγύπτιους.
Ο Πλούταρχος γράφει πως ο Ιεροσόλυμος και ο Ιουδαίος ήταν παιδιά του Τυφώνα, 4 γιου της Ήρας (με παρθενογένεση) ή της Γης. Εγγονοί της Ήρας οι Εβραίοι, λοιπόν, ή αδέλφια των Τιτάνων και των Γιγάντων.
Σύμφωνα με τον Εστιαίο, μετά τον Κατακλυσμό, οι ιερείς του Δία κατέληξαν στη Βαβυλώνα: «Όσοι από τους ιερείς διασώθηκαν, παίρνοντας τα ιερά του Ενυαλίου Διός, ήρθαν στο Σεναάρ της Βαβυλωνίας…» 5Από εκεί διασκορπίστηκαν στη γη. Η κοιλάδα Σεναάρ αναφέρεται και στη Βίβλο, ως το πρώτο μέρος που συγκροτήθηκε ανθρώπινη κοινωνία μετά τον Κατακλυσμό. 6
Ο δε Αριστοτέλης, έλεγε πως οι Εβραίοι ήταν Ινδικής καταγωγής. Κατά τον Ιώσηπο, ο Κλέαρχος, μαθητής του φιλόσοφου, κατέγραψε τα λόγια του δασκάλου του: «…αυτοί είναι απόγονοι των φιλοσόφων της Ινδίας, ονομάζονται μάλιστα, όπως λένε οι Ινδοί, οι φιλόσοφοι ΄΄Καλανοί΄΄ ενώ οι Σύριοι τους ονομάζουν ΄΄Ιουδαίους΄΄, παίρνοντας το όνομα από τον τόπο…» 7 Ο Αριστοτέλης πρέπει να είχε απ' ευθείας πληροφόρηση από τον μαθητή του τον Μέγα Αλέξανδρο. Πάντως, οι Φοίνικες είχαν ναυτικές βάσεις στον Περσικό Κόλπο από όπου ταξίδευαν στις Ινδίες. Έκαναν και ναυτικές εμπορικές εκστρατείες με τους Εβραίους στην άγνωστη χώρα Οφίρ ή Σωφηρά, 8 που και αυτή πρέπει να τοποθετηθεί εκεί. Άρα οι Εβραίοι είχαν επαφή με την Ινδία και υποθέτω πως οι Ινδοί, όπως οι Εβραίοι και οι Νεοέλληνες, ισχυρίζονταν πως όλοι οι λαοί κατάγονταν από αυτούς.
Ο Ηρόδοτος δεν αναφέρει τους Εβραίους, γιατί προφανώς δεν τους διαχωρίζει από τους Σύριους. Γράφει για τους Εβραίους ο Χοίριλος: «…βγάζοντας από το στόμα τους γλώσσα Φοινικική, κατοικούσαν στα πλατιά όρη στα [Ιερο-] Σόλυμα, κοντά σε μια λίμνη…» 9(Νεκρή Θάλασσα) Και οι πρώτες Εβραϊκές επιγραφές είναι σε Φοινικικό αλφάβητο (9ος αι πΧ) Τι σύμπτωση! «...ταύτην γλώσσαν και Συριακήν λέγουσιν» ... «επειδή γαρ Συρίαν την Ιουδαίαν και Σύρους οι παλαιοί τους Παλαιστίνους ονόμαζον...». 10
Οι Υκσώς ήταν λαός της Μέσης ανατολής που κατέλαβε την Αίγυπτο. Η συγγένεια Φοινίκων και Εβραίων φαίνεται και από το ότι οι δυο λαοί διεκδικούσαν την πατρότητα των Υκσώς! Ο Ιώσηπος λέει πως αυτοί ήταν πρόγονοι των Εβραίων. 11 Ο Σύγγελος αναφέρει τους Υκσως ως: «Πεντεκαιδεκάτη δυναστεία ποιμένων, ήσαν δε Φοίνικες ξένοι βασιλείς...» «Επτακαιδεκάτη δυναστεία ποιμένες ήσαν αδελφοί Φοίνικες ξένοι βασιλείς» 12 Ποιμένες, είναι οι Υκσώς. (αυτό είναι το νόημα του ονόματος)
Ο Αιγύπτιος Μανέθων μας λέει πως έφυγαν οι Εβραίοι από την Αίγυπτο, σε μια αφήγηση που πρέπει να είναι οπωσδήποτε κάπως συκοφαντική:
Ο Φαραώ Αμένωφις πείστηκε από ένα μάντη να εξορίσει από την Αίγυπτο τους λεπρούς και τους άλλους “μολυσμένους”. Αυτοί μαζεύτηκαν κάπου ογδόντα χιλιάδες, και ανάμεσά τους ήταν και μορφωμένοι ιερείς. Οι εξόριστοι στάλθηκαν στα λατομεία. Μετά καιρό, ο Φαραώ τους παραχώρησε μια πόλη, την Άβαρη. Εκεί αναδείχτηκε ως ηγεμόνας τους ο Αιγύπτιος ιερέας Οσαρσήφ από την Ηλιούπολη που μετονομάστηκε σε Μωυσή. Αυτός ανακήρυξε τον μονοθεϊσμό.
Ο Μωυσής επικοινώνησε με τους Υκσώς, οι οποίοι είχαν εκδιωχθεί από την Αίγυπτο και τώρα ζούσαν σε μια πόλη που ονομάζονταν Ιερουσαλήμ. Μαζί με τα πλήθη των Υκσώς, οι εξόριστοι επιτέθηκαν στην Αίγυπτο και έκαναν μεγάλες καταστροφές, μέχρι να ηττηθούν και να εκδιωχθούν από την χώρα. Αυτή είναι η ιστορία του Μανέθωνα σε περίληψη.
Πάντως, σε έναν Αιγυπτιακό ναό του Άμμωνα στο Σόλεμπ του Σουδάν, της εποχής του Αμενχοτέπ ΙΙΙ, που χρονολογείται στα 1350 π.Χ., περίπου, διαβάστηκε το όνομα «Ιεχωβάς». Ο Ευσέβιος Καισαρείας, σε αντίθεση, λέει πως ο Μωυσής ήταν Αιγύπτιος στρατηγός που πολεμούσε τους Αιθίοπες, και έχτισε πόλη στην Αίγυπτο για τον πολυάριθμο στρατό του, και την ονόμασε «Ερμού πόλιν». Ο Εβραίος ηγέτης λέγανε, καθιέρωσε πολλά στην Αιγυπτιακή λατρεία, και γι’ αυτό οι Αιγύπτιοι ιερείς «ισοθέου τιμής καταξιωθέντα προσαγορευθήναι Ερμήν» Το αρχικό όνομα των Εβραίων ήταν, μας λέει, «Ερμιούθ» «ο είναι μεθερμηνευθέν κατά την Ελληνίδα φωνήν Ιουδαίοι» 13
Αλλά και η “Εβραϊκή” λατρεία του Ενός Θεού δεν προήλθε από τον Αβραάμ, μια που ο Μελχισεδέκ, ένας Χαναναίος βασιλιάς, ήταν ήδη ιερέας του Ιεχωβά, πολύ πριν ο Αβραάμ γνωρίσει τον Ένα Θεό. 14 Αυτός ήταν επίσης Αιγυπτιακής καταγωγής. «ούτος ο Μελχισεδέκ επί Αβραάμ ήκμαζεν, ανήρ θεοσεβής, εθνικός» [=όχι Εβραίος] «καταγόμενος εκ γένους Σίδου, υιού Αιγύπτου, βασιλέως της Λιβύης χώρας. εξ ου Αιγύπτιοι κέκληνται. όστις Σίδος εκ της Αιγύπτου επελθών παρέλαβε την χώραν των λεγομένων εθνικών, τουτ’ εστιν την νυν λεγομένην Παλαιστίνην, και υποτάξας αυτήν ώκησεν εκεί εν αυτή. και κτίζει πόλιν, ην εκάλεσε Σιδό(ώ)να εις όνομα ίδιον, ήτις νυν εστίν υπό την Φοινίκην χώραν…» 15 Αυτός ο Αίγυπτος, ο πρόγονος του Μελχισεδέκ, κατάγονταν επίσης από την Αργίτισσα Ιώ, και ήταν αδελφός του πατριώτη μας, του Δαναού. 16
1 Διόδωρος Σικελιώτης, Α΄, 28.
2 Ευσέβιος Καισαρείας, Ευαγγελική προπαρασκευή, Θ΄, ιζ΄, 330
3Ιώσηπος, Λόγος Α΄, 13.
4 Πλούταρχος, «Περί Ίσιδος και Οσίριδος», 31.
5Ευσέβιος Καισαρείας, Ευαγγελική προπαρασκευή, Θ΄, ιε΄, σελ. 329. (από τον Ιώσηπο) «Των δε ιερέων τους διασωθέντας, τα του Ενυαλίου Διός ιερώματα λαβόντας, εις Σεναάρ της Βαβυλωνίας ελθείν…»
6Γένεσις, 10, 32, κ. έ. «αὗται αἱ φυλαὶ υἱῶν Νωε κατὰ γενέσεις αὐτῶν κατὰ τὰ ἔθνη αὐτῶν ἀπὸ τούτων διεσπάρησαν νῆσοι τῶν ἐθνῶν ἐπὶ τῆς γῆς μετὰ τὸν κατακλυσμόν. καὶ ἦν πᾶσα ἡ γῆ χεῖλος ἕν καὶ φωνὴ μία πᾶσιν 2 καὶ ἐγένετο ἐν τῷ κινῆσαι αὐτοὺς ἀπὸ ἀνατολῶν εὗρον πεδίον ἐν γῇ Σεννααρ καὶ κατῴκησαν ἐκεῖ»
ωσηπος, Λόγος Α΄, Περί αρχαιότητος των Ιουδαίων, 22, 176 κ. έ.
8 Γ Βασ. 9,26 “καὶ καὶ ναῦν ὑπὲρ οὗ ἐποίησεν ὁ βασιλεὺς Σαλωμὼν ἐν Γασιὼν Γαβὲρ τὴν οὖσαν ἐχομένην Αἰλὰθ ἐπὶ τοῦ χείλους τῆς ἐσχάτης θαλάσσης ἐν γῇ Ἐδώμ. καὶ ἀπέστειλε Χιρὰμ ἐν τῇ νειὶ τῶν παίδων αὐτοῦ ἄνδρας ναυτικοὺς ἐλαύνειν εἰδότας θάλασσαν μετὰ τῶν παίδων Σαλωμών. καὶ ἦλθον εἰς Σωφηρὰ καὶ ἔλαβον ἐκεῖθεν χρυσίου ἑκατὸν εἴκοσι τάλαντα καὶ ἤνεγκαν τῷ βασιλεῖ Σαλωμών.”
9 Ευσέβιος Καισαρείας, Ευαγγελική προπαρασκευή, Θ΄, θ΄, σελ. 325 «…γλώσσαν μεν Φοίνισσαν από στομάτων αφιέντες ώκουν δ’ εν [Ιερο-] Σολύμοις όρεσι πλατέη παρά λίμνη…»
10 Ιωάννης Μαλάλας, χρονογραφία.
11Ευσέβιος Καισαρείας, Ευαγγελική προπαρασκευή, Ι΄, ιγ΄, σελ. 394, σύμφωνα με τον Ιώσηπο.
12Σύγγελος, χρονογραφία, σελ. 118, 119
13Ευσέβιος Καισαρείας, Ευαγγελική προπαρασκευή Θ΄, κζ΄,
14 Παλαιά Διαθήκη, Γένεσις, ΙΔ΄, 18-20.
15 Σούδα, λήμμα «Μελχισεδέκ». Ιωάννης Μαλάλας, Χρονογραφία, σελ. 58.
16 Οι γενεαλογίες στον Απολλόδωρο, Β΄, Ι, 4
skourtdim
Νέες θεωρίες για την πραγματική καταγωγή των Εβραίων
Αμφισβητούμενη παραμένει η γενετική προέλευση των Εβραίων, ενός λαού που έχει μελετηθεί όσο κανένας άλλος στο πέρασμα των αιώνων. Νέα αμερικανική έρευνα έρχεται να ρίξει πρόσθετο φως στην καταγωγή τους, συμπεραίνοντας ότι το γονιδίωμά τους αποτελεί ένα μωσαϊκό καυκάσιων (κυρίως), νοτιοευρωπαϊκών και σημιτικών στοιχείων. Η νέα μελέτη, στο βαθμό που όντως ισχύει, ενισχύει τη λεγόμενη «Υπόθεση των Χαζάρων» και αναιρεί την έως τώρα κυρίαρχη «Υπόθεση της Ρηνανίας».
Η μελέτη, με επικεφαλής τον γενετιστή Έραν Ελχάικ της Σχολής Δημόσιας Υγείας του πανεπιστημίου Τζον Χόπκινς, που δημοσιεύτηκε στο περιοδικό γενετικής και εξελικτικής βιολογίας "Genome Biology and Evolution", ανέλυσε γενετικά 1.287 άτομα, Εβραίους και μη, χωρίς συγγένεια μεταξύ τους.
Σύμφωνα με τον Ελχαϊκ, η νέα μελέτη δείχνει ότι κατά βάση οι Εβραίοι της ανατολικής Ευρώπης έχουν ιουδαιο-χαζαριανή καυκάσια καταγωγή. Η ύπαρξη Εβραίων στον Καύκασο και τη Χαζαρία είχε καταγραφεί από τους πρώτους αιώνες μετά Χριστό και ενισχύθηκε από τις ς διαρκείς εμπορικές συναλλαγές κατά μήκος του «Δρόμου του Μεταξιού».
Ακόμα, οι Εβραίοι του Ελληνο-Ρωμαϊκού κόσμου και της Μεσοποταμίας φαίνεται πως συνέρρευσαν σταδιακά στη Χαζαρία και οι μεταναστεύσεις αυτές εντάθηκαν μετά τη μαζική μεταστροφή των Χαζάρων στον Ιουδαϊσμό (9ος αι.), η οποία διήρκεσε περίπου 400 χρόνια, έως την καταστροφική Μογγολική εισβολή στην περιοχή τον 13ο αιώνα. Στη συνέχεια, πολλοί Εβραίοι έφυγαν από τη Χαζαρία για να εγκατασταθούν στην Ανατολική και αργότερα στην Κεντρική Ευρώπη, όπου αναμείχθηκαν με τους πληθυσμούς εκεί.
Σύμφωνα με τον επικεφαλής της έρευνας αναπάντητα παραμένουν πολλά ερωτήματα για τη συμβολή των Εβραίων στο αρχαίο Ιράν και για την προέλευση των σημερινών Εβραίων της Δυτικής Ευρώπης και των αρχαίων Εβραίων της Παλαιστίνης.
kool news
http://hellinon.net/Evraioi.htm
ΠΟΙΟΙ ΕΙΝΑΙ ΟΙ ΧΑΖΑΡΟΙ ΚΑΙ Η ΣΧΕΣΗ ΤΟΥΣ ΜΕ ΤΟΥΣ ΕΒΡΑΙΟΥΣ
Ποιοι είναι οι σημερινοί Εβραίοι; Είναι κατευθείαν απόγονοι του Αβραάμ ή μήπως αποτελούν ένα συνοθύλευμα πληθυσμιακών ομάδων που εξιουδαΐστηκαν με το πέρασμα των αιώνων;
Η κατεστημένη άποψη υποστηρίζει πως όλοι οι Εβραίοι στον κόσμο είναι το ίδιο, μία και μοναδική «φυλή», την οποία και «επέλεξε ο Θεός». Στην πραγματικότητα όμως υπάρχουν στη Γη δύο ευδιάκριτες ομάδες Εβραίων. Οι Σεφαραδίτες Εβραίοι, που προέρχονται από τη Μέση Ανατολή, τη βόρεια Αφρική και την Ισπανία και οι Ασκενάζι Εβραίοι, που προέρχονται από την Ανατολική Ευρώπη. Οι Σεφαραδίτες, κατά κοινή παραδοχή, κατάγονται από τους αρχαίους Εβραίους, που περιγράφονται στη Βίβλο. Είναι σημιτικής καταγωγής και συνεπώς φυλετικά συγγενείς με τους Άραβες: η μόνη διαφορά τους είναι η θρησκεία. Αντίθετα οι Ασκενάζι Εβραίοι, που αποτελούν και το 90% των σημερινών Εβραίων, έχουν μυστηριώδη καταγωγή. Σύμφωνα με αρκετούς ιστορικούς οι Ασκενάζι Εβραίοι δεν υπήρχαν πριν από 1200 Χρόνια. Από πού λοιπόν εμφανίστηκαν;
Το μυστήριο της εμφάνισης των πολυάριθμων Ασκενάζι Εβραίων της Ανατολικής Ευρώπης ξεδιαλύθηκε, όταν οι ιστορικοί απέδωσαν την προέλευσή τους στον εξιουδαϊσμό των Χαζάρων, μιας Τουρκικής φυλής που ίδρυσε για αρκετούς αιώνες μια ισχυρή μεσαιωνική αυτοκρατορία μεταξύ Κασπίας και Μαύρης Θάλασσας. Οι Χαζάροι, όπως θα δούμε στη συνέχεια, δεν αποτελούν μονάχα τη «13η φυλή του Ισραήλ», αλλά και το 90% των σημερινών Εβραίων!
Η ΑΥΤΟΚΡΑΤΟΡΙΑ ΤΩΝ «ΟΝΕΙΡΟΚΥΝΗΓΩΝ»
Οι Χαζάροι, μια φυλή τουρανικής καταγωγής, ήρθαν σε αβέβαιους χρόνους από τις στέπες της Ανατολής κι εγκαταστάθηκαν ανάμεσα στην Κασπία και στη Μαύρη Θάλασσα. Οι ελληνικές πηγές τούς αποκαλούσαν και Χαέαρους αλλά και Χοτξίρους, ενώ οι Σλάβοι «Κοζάρους», δηλαδή «κατσικίσιους». Οι Άραβες τους αποκαλούσαν Χαζάρ, οι Εβραίοι Κουζάροι, οι Τούρκοι Σαμπίρ και οι Κινέζοι «Κ’ όσα». Το όνομά τους προερχόταν από το τουρανικό gazmak που σημαίνει «περιπλανιέμαι».
Εμφανίστηκαν στην περιοχή τον 5ο μ.Χ. αιώνα και δημιούργησαν μια αυτοκρατορία που εκτεινόταν από την Κριμαία μέχρι την Κασπία, την οποία οι Άραβες αποκαλούσαν «Θάλασσα των Χαζάρων». Ανάμεσα σ’ αυτές τις δύο θάλασσες οι Χαζάροι δημιούργησαν μια ισχυρή αυτοκρατορία με δύο πρωτεύουσες, τη Σαρκέλ και την Ιτίλ. Η θρησκεία τους ήταν άγνωστη και οι ιερείς της ήταν ταυτόχρονα και «κυνηγοί ονείρων». Οι Χαζάροι είχαν πολύ παράξενες δοξασίες. ‘Ενα από τα πράγματα που πίστευαν ήταν και η «ανταλλαγή της μοίρας». Σύμφωνα με τους χαζαρικούς θρύλους υπήρχε ένα μέρος στην Ιτίλ όπου δύο εντελώς άγνωστα μεταξύ τους άτομα, όταν περάσουν δίπλα ο ένας από τον άλλο, μπορούσαν να πάρουν αμοιβαία το όνομα και τη μοίρα του άλλου και να συνεχίσουν έτσι τη ζωή τους με αλλαγμένους ρόλους, σαν να έχουν αλλάξει ρούχα…
Τον 7ο μ.Χ. αιώνα ο Βυζαντινός αυτοκράτορας Ηράκλειος εκστράτευσε κατά της Περσίας, αφού προηγουμένως συμμάχησε με τους Χαζάρους. Μερικά χρόνια αργότερα, το 642 μ.Χ., οι Χαζάροι συνέτριψαν μια αραβική στρατιά στον Καύκασο κι από τότε έγιναν ο φόβος και ο τρόμος των Αράβων, που γι’ αυτόν το λόγο δεν, μπόρεσαν να προωθηθούν βόρεια. Ο δεύτερος αραβοχαζαρικός πόλεμος έγινε το 772 μ.Χ. και, σύμφωνα με, ισλαμικές πηγές, νίκησαν οι Άραβες αλλά όμως δεν μπόρεσαν να υποτάξουν τη Χαζαρία. Οι Χαζάροι πολέμησαν και εναντίον των Βουλγάρων, που βρισκόντουσαν στα βόρειά τους και τους νίκησαν. Η αυτοκρατορία των Χαζάρων παρέμεινε για τουλάχιστον δύο αιώνες, συνάπτοντας στενές οικονομικές και διπλωματικές σχέσεις με την Κωνσταντινούπολη. Οι σχέσεις των Χαζάρων με το Βυζάντιο ήταν σε γενικές γραμμές φιλικές, όπως δείχνει άλλωστε και το βασιλικό συνοικέσιο ανάμεσα στον συναυτοκράτορα Κωνσταντίνο και στην κόρη του Χαγάνου, αρχηγού των Χαζάρων, που έλαβε το Χριστιανικό όνομα Ειρήνη. Ο Ρώσος αρχαιολόγος Μ. Ι. Αrtamonov αναφέρει ότι για ενάμισι αιώνα οι Χαζάροι ήταν οι κυρίαρχοι του νότιου μισού της Ανατολικής Ευρώπης και αποτελούσαν ένα αδιαπέραστο φράγμα, που έκλεινε την πύλη εισόδου από την Ασία στην Ευρώπη. Κατά τη διάρκεια αυτής της περιόδου καμιά νομαδική φυλή από τις στέπες της Ασίας δεν μπόρεσε να περάσει στην Ευρώπη.
Σύμφωνα με τη Χαζαρική Πολεμική το 861 μ.Χ. ο Χαγάνος, ο αρχηγός των Χαζάρων, κάλεσε εκπροσώπους και των Τριών μονοθεΙστικών θρησκειών (Χριστιανό, Μωαμεθανό και Εβραίο) για να αποδείξουν ποια πίστη ήταν η πιο αληθινή, ώστε να την ασπαστούν και οι Χαζάροι, πολλοί εκ των οποίων είχαν αρχίσει ήδη να φλερτάρουν με το μονοθεΙσμό. Οι Βυζαντινοί έστειλαν τον Κωνσταντίνο τον φιλόσοφο, που έγινε γνωστός αργότερα ως Άγιος Κύριλλος. Αυτός αντιμετώπισε έναν Σαρακηνό σοφό κι έναν Εβραίο ραβίνο. Η έκβαση της Χαζαρικής Πολεμικής ήταν αβέβαιη, γεγονός που επέτρεψε στους εκπροσώπους της κάθε θρησκείας να υποστηρίξουν πως τελικά οι Χαζάροι επέλεξαν τη δική τους «εξ αποκαλύψεως αλήθεια».
ΧΑΖΑΡΟΙ: ΕΝΑ ΕΥΡΩΠΑΪΚΟ ΠΕΙΡΑΜΑ
ΠΟΛΙΤΙΚΗΣ ΔΕΞΙΟΤΕΧΝΙΑΣ ΤΩΝ ΕΒΡΑΙΩΝ;
Σύμφωνα με τη διήγηση, όπως την παρουσιάζει η φαντασία του Σέρβου ακαδημαίκού και συγγραφέα Μίλοραντ Πάβιτς, ο αντιπρόσωπος των Χριστιανών, ο Κύριλλος, άρχισε να κερδίζει τον Χαγάνο με τα επιχειρήματά του: «Εμείς οι ‘Ελληνες, δίνοντάς σας το σταυρό, δεν θα σας πάρουμε, όπως οι Σαρακηνοί ή οι Εβραίοι, τη λέξη σας σαν εγγύηση. Εμείς δεν ζητάμε να πάρετε με το σταυρό και την ελληνική μας γλώσσα. Αντίθετα, κρατήστε τη χαζαρική σας. Αλλά, προσέξτε, αυτό δεν θα συμβεί αν δεχθείτε τον ΙουδαΙσμό ή το νόμο του Μωάμεθ. Με την πίστη τους θα πρέπει να δεχθείτε και τη γλώσσα τους».
Ο Χαγάνος ήταν έτοιμος να δεχθεί το Χριστιανικό Θεό, αν δεν παρενέβαινε η πριγκίπισσα Ατέχ, που ήταν και ιέρεια του «κυνηγιού των ονείρων», της πρώην θρησκείας των Χαζάρων. Αυτή, σύμφωνα με την εβραϊκή εκδοχή, έδειχνε να προτιμά τον Ιουδαϊσμό, αφήνοντας τον Εβραίο ραβίνο να επιχειρηματολογήσει —πείθοντας τελικά τον Χαγάνο— ως εξής: «Από μας τους τρεις ερμηνευτές ονείρων εσείς οι Χαζάροι δεν έχετε λόγο να φοβάστε έμενα το ραβίνο. Γιατί πίσω από τον Εβραίο δεν κρύβεται ούτε Χαλίφης με τα πράσινα ιστιοφόρα του στόλου του, ούτε ‘Ελληνας βασιλιάς με το σταυρό να οδηγεί τα στρατεύματα. Πίσω από τον Κωνσταντίνο της Θεσσαλονίκης έρχονται λόγχες και ιππικό, ενώ πίσω από μένα, τον Εβραίο ραβίνο, ράσα για παράκληση…».
Η επικρατέστερη εκδοχή θέλει την πλειονότητα των Χαζάρων να έχει προσηλυτιστεί στον ΙουδαΙσμό και όχι μόνον το ανώτερο στρώμα των ευγενών τους. Πιθανότατα τον 8ο μ.Χ. αιώνα (μεταξύ του 786-809 μ.Χ.) έλαβε χώρα ένα ισχυρό ρεύμα εξιουδαϊσμού του χαζαρικού βασιλείου. Τότε ο βασιλιάς Μπουλάν και 4.000 ευγενείς του, αποδέτηκαν τον Ιουδαϊσμό ως επίσημη θρησκεία τους. Λέγεται πως ο πρίγκιπας Οbadiah έπαιξε ενεργό ρόλο στην προώθηση του εξιουδαϊσμού του λαού του. Αν και η μάζα του χαζαρικού πληθυσμού παρέμενε αμόρφωτη, νομαδική και παγανιστική, η αριστοκρατία είχε ήδη υιοθετήσει την ελληνισιική και βυζαντινή κουλτούρα καθώς και όλη την ιουδαϊκή παράδοση!
Ο βασικότερος λόγος του εξιουδαϊσμού των Χαζάρων δεν πρέπει να ήταν θρησκευτικός, αλλά πολιτικός. Βρισκόμενοι μεταξύ Χριστιανικού και ισλαμικού κόσμου οι Χαζάροι δεν είχαν παρά να επιλέξουν μια ουδέτερη στάση. Αν γινόντουσαν Χριστιανοί, οι Μουσουλμάνοι γείτονές τους Θα στρεφόντουσαν με μένος εναντίον τους. Αν γινόντουσαν Μουσουλμάνοι, οι Χριστιανοί δεν Θα τους άφηναν σε ησυχία. Για λόγους διπλωματίας φαίνεται πως επέλεξαν τη μέση λύση, να ασπαστούν τον ΙουδαΙσμό. Σ’ αυτό συγκλίνουν και οι Περισσότερες ιστορικές πηγές της εποχής. ‘Ενας μοναχός του 9ου αιώνα, ο Ντρούθμαρ της Ακουιτανίας, ο οποίος σχολίασε το Κατά Ματθαίον Ευαγγέλιο σε ένα έργο του αναφέρει ότι οι Γκαζάροι ή Χαζάροι κατοικούσαν «στη γη του Γκόγκ και Μαγκόγκ», δηλαδή σε ιουδαΙκές περιοχές! Οι θρύλοι και οι ιστορίες που έφτασαν στ’ αυτιά του Ακουιτανού μοναχού, ανάγονται από την εποχή του Μεγάλου Αλεξάνδρου, τον οποίο υποτίθεται πως οι Χαζάροι καταράστηκαν επειδή κατέκτησε τη γη τους. Κάποιοι άλλοι θρύλοι μάλιστα τους ήθελαν απόλυτα βαρβάρους και κανίβαλους.
Το 12ο αιώνα ο Κίνναμος ανέφερε πως οι Χαζάροι ζούσαν σύμφωνα με τους νόμους του Μωυσή. Το ίδιο αναφέρουν και αραβικές πηγές του 10ου αιώνα, ενώ την ίδια εποχή φαίνεται πως στην Παννονία (σημερινή Ουγγαρία) υπήρχε ένα κέντρο διάδοσης του Ιουδαισμού που αποδίδεται στους Χαζάρους, όπως δείχνει κι ένα νεκροταφείο με επτάφωτες λυχνίες που ανακαλύφθηκε. Σύμφωνα με τον ραβίνο Εliyahu της Βίλνα (Λιθουανία) «οι Χαζάροι ήταν ιεροί και αγνοί και φανατικοί στην εβραϊκή πίστη και στην Τοράχ». Ο Άραβας ιστορικός Ibn al-Faqih έγραφε πως «όλοι οι Χαζάροι είναι Εβραίοι». Τέλος, Ρώσοι αρχαιολόγοι μπόρεσαν το 1999 να ανακατασκευάσουν με επιτυχία ένα χαζαρικό αγγείο από την περιοχή του ποταμού Ντον, που στην επιφάνειά του έγραφε τη λέξη «Ισραήλ» στα εβραϊκά. Τα στοιχειά λοιπόν συγκλίνουν στην άποψη πως τελικά σι Χαζάροι ασπάστηκαν μαζικά τον Ισυδαϊσμό. Οι Χαζάροι φαίνεται πως πέρασαν στον Ιουδαϊσμό κατόπιν επιλογής της ηγεσίας τους και, όταν η αυτοκρατορία τους διαλύθηκε από τους Ρώσους, εκείνοι ακολούθησαν τη μοίρα των «περιπλανώμενων Ιουδαίων», κατευθυνόμενοι κυρίως στην Ανατολική Ευρώπη. Εκεί οι εξιουδαισμένοι Χαζάροι, αφού προηγουμένως αναμείχθηκαν με τους Σλάβους, συγγωνεύτηκαν με τους ελάχιστους Σεφαραδίτες Εβραίους που προϋπήρχαν, και δημιούργησαν τους Ασκενάζι Εβραίους, οι οποίοι μόνον στην Πολωνία το 1939, πριν δηλαδή οι Ναζί ξεκινήσουν την εξολόθρευσή τους, αριθμούσαν σχεδόν 4.500.000!
Η ΛΑΝΘΑΝΟΥΣΑ ΕΚΔΙΚΗΣΗ ΤΩΝ ΧΑΖΑΡΩΝ
Η εξέλιξη των Εβραίων στη Ρωσία παρουσιάζει λοιπόν ενδιαφέρον καθώς αυτοί, όπως προαναφέραμε, δεν είναι σημιτικής καταγωγής, αλλά τουρκικής και συγκεκριμένα απόγονοι των Χαζάρων, που μετά τον 8ο μ.Χ. αιώνα ασπάστηκαν βαθμιαία την ιουδαϊκή θρησκεία.
Όταν η αυτοκρατορία των Χαζάρων παράκμασε και καταλύθηκε από τους Ρώσους, οι εξιουδαΙσμένοι Χαζάροι εξαπλώθηκαν στη Ρωσία, στην Πολωνία και στις Βαλτικές Χώρες. Το 15ο αιώνα, στην επικράτεια του Ιβάν του Τρομερού, κι ενώ το θρησκευτικό συναίσθημα του λαού είχε εξασθενήσει, ζούσαν πολλοί Ιουδαίοι χαζαρικής καταγωγής. Πολλοί απ’ αυτούς ασπάστηκαν φαινομενικά το Χριστιανισμό, έγιναν κληρικοί κι ανέβηκαν στις βαθμίδες της ρωσικής εκκλησιαστικής ιεραρχίας. Με συνωμοτικό τρόπο προσπάθησαν ν’ αποβάλουν απ’ την ορθόδοξη πίστη του ρωσικού λαού ό,τι σχετιζόταν με την Αγία Τριάδα, την Ανάσταση και τη Θεία φύση του Ιησού. ‘Ετσι οι Ρώσοι, χωρίς να το αντιληφθούν, κινδύνευαν να γίνουν Εβραίοι προσήλυτοι. (Κάτι ανάλογο, δηλαδή απόπειρα απάλειψης βασικών Χριστιανικών δογμάτων, συνέβη και στην Ισπανία από ανώτερους ιερείς εβραϊκής καταγωγής.). Για να αποσοβηθεί αυτός ο κίνδυνος απαιτήθηκε σκληρός αγώνας εναντίον των Ιουδαϊζόντων Ρώσων. Αποτέλεσμα αυτής της πρώτης αντι-εβραΙκής κάθαρσης ήταν να μην υπάρχουν σχεδόν καθόλου Εβραίοι στη Ρωσία μέχρι το 1 8ο αιώνα — μετακινήθηκαν δυτικότερα. Η τσαρική Ρωσία απέκτησε εκατομμύρια Εβραίους υπηκόους, όταν κατέλαβε το μεγαλύτερο τμήμα του βασιλείου της Πολωνίας. Στα δυτικά τμήματα της ρωσικής αυτοκρατορίας και ιδιαίτερα σε περιοχές όπου κατοικούσαν Καθολικοί, ζούσαν συμπαγείς εβραϊκοί πληθυσμοί περιορισμένοι όμως σε γκέτο. Οι Ρώσοι δυσπιστούσαν απέναντί τους και τους κατηγορούσαν για εξάσκηση «παρασιτικών» επαγγελμάτων και οικονομική καταπίεση (τοκογλυφία) των Χριστιανών. Προσπαθούσαν να τους διώξουν τρομοκρατώντας τους ή εξαπολύοντας περιστασιακά αντι-σημιτικά πογκρόμ. Στην εποχή των Τσάρων, Ορθόδοξος σήμαινε Ρώσος, Καθολικός σήμαινε Πολωνός και Λουθηριανός σήμαινε Γερμανός.
Στο ίδιο κλίμα εντασσόταν και η κατασκευή από τη μυστική υπηρεσία του Τσάρου, την Οχράνα, των περιβόητων Πρωτοκόλλων των Σοφών τη Σιών. Βέβαια, Οι Ρώσοι δεν ήθελαν να εξολοθρεύσουν τους Εβραίους, αλλά να τους αναγκάσουν σε μετανάστευση. Και αυτό συνέβη με τη μετανάστευση εκατοντάδων χιλιάδων Ρωσικής καταγωγής εβραίων στις ΗΠΑ, τη νέα «Γη τη Επαγγελίας», όπου βρήκαν ένα φιλικό περιβάλλον κι εξαιτίας των βιβλικών τάσεων του Προτεσταντισμού.
Για να αποφύγουν λοιπόν τις τσαρικές διώξεις και κατόπιν τις ναζιστικές, πολλοί Εβραίοι της Κεντρικής και Ανατολικής Ευρώπης, δηλαδή Ασκενάζι —πρώην Χαζάροι—μετανάστευσαν κυρίως στις ΗΠΑ, όπου σήμερα ζουν 6.500.000 Εβραίοι οργανωμένοι σ’ ένα πανίσχυρο λόμπι. Την ίδια περίοδο άρχισε και η μετανάστευση προς την Παλαιστίνη, «αναιμική» στην αρχή και κατόπιν σε μορφή πλημμυρίδας. Υπολογίζεται πως η συντριπτική πλειοφία των σημερινών Εβραίων κατοίκων του Ισραήλ προέρχεται από την Ανατολική Ευρώπη και είναι απόγονοι τω εξιουδαΙσμένων Χαζάρων.
Η «ΔΙΚΤΑΤΟΡΙΑ» ΤΩΝ ΑΣΚΕΝΑΖΙ
(ΠΡΩΗΝ ΧΑΖΑΡΩΝ) ΣΤΟ ΣΗΜΕΡΙΝΟ ΙΣΡΑΗΛ
Ο μύθος πως οι Εβραίοι είναι ο «εκλεκτός λαός» του Θεού, ξεκίνησε από μια μικρή ομάδα σιωνιστών που απομόνωσαν κάποια αποσπάσματα από τη Βίβλο και τα ερμήνευσαν με τέτοιο τρόπο ώστε να φαίνεται πως ο Θεός τους προόριζε για «εκλεκτό λαό».
Αλλά δεν είναι μόνον οι θρησκευόμενοι Εβραίοι (σχεδόν το 5% του πληθυσμού στο Ισραήλ) που πιστεύουν αυτό τον παραλογισμό. Ακόμη και οι αθεϊστές και οι μη θρησκευόμενοι εβραίοι διεκδικούν αυτήν την τιμή. Αυτοί που λένε πρώτοι πως «είμαστε ο εκλεκτός λαός του Θεού» είναι οι σιωνιστές και συχνά φιλομαρξιστές (Ασκενάζι) Εβραίοι, οι οποίοι το κάνουν για πολιτικούς λόγους, καθώς δεν υπάρχει ούτε μία σταγόνα βιβλικού εβραϊκού αίματος μέσα τους.
Ιστορικά οι Πολωνοί και οι Ρώσοι Ασκενάζι Εβραίοι υποστήριξαν και προώθησαν τον Κομμουνισμό στις χώρες που τους φιλοξενούσαν. (Είναι σημαντικό να καταλάβουμε πως το σύστημα των Κιμπούτς που εφαρμόστηκε επιτυχημένα στο Ισραήλ είναι μια φιλομαρξιστική ιδέα, προερχόμενη από τους Ασκενάζι Εβραίους που μετανάστευσαν από την Πολωνία και τη Ρωσία.)
Στα τέλη του 19ου αιώνα μεγάλος αριθμός από αυτούς τους φιλοκομμουνιστές Εβραίους βρέθηκαν στη Γερμανία στα Βαλκάνια και σχεδόν σε όλη την Ευρώπη. Εξαιτίας της ανάμειξής τους στα πολιτικά ζητήματα στη Ρωσία, σι Ασκενάζι Εβραίοι έγιναν στόκος διώξεων από τους Τσάρους. Αυτές σι διώξεις και τα πογκρόμ ώθησαν αυτούς τους φιλοκομμουνιστές Εβραίους σε μετανάστευση. Κάποιοι πήγαν στην Παλαιστίνη. Κάποιοι στη Λατινική Αμερική. Ο κυριότερος ωστόσο όγκος των Ασκενάζι φιλοκομμουνιστών Εβραίων κατευθύνθηκε στις ΗΠΑ, όπου και υποστήριξε μαζικά το Δημοκρατικό Κόμμα. Ακόμη και σήμερα το 60% της χρηματοδότησης του Δημοκρατικού Κόμματος στις ΗΠΑ προέρχεται από εβραϊκές πηγές. Ποτέ στην ιστορία δεν υπήρξε Αμερικανός πρόεδρος σε τέτοιο βαθμό αιχμάλωτος των Εβραίων, όσο ο Μπιλ Κλίντον. Λέγεται μάλιστα πως το εβραϊκό λόμπι των ΗΠΑ συνετέλεσε στην ήττα του Τζορτζ Μπους του πρεσβύτερου..
Είναι γνωστό άλλωστε πως το Ισραήλ χειραγωγεί την αμερικανική εξωτερική πολιτική σύμφωνα με τα συμφέροντά του. Πριν το Ισραήλ γίνει κράτος το 1948, οι Εβραίοι ανά τον κόσμο, παρασύρθηκαν από τη σιωνιστική προπαγάνδα ότι το Ισραήλ θα μπορούσε να γίνει «πατρίδα» κι ένα καταφύγιο για όλους τους κατατρεγμένους Εβραίους, μια πραγματικά δημοκρατική χώρα και η εκπλήρωση των προφητειών της Βίβλου.
Από το 1967 μέχρι το 1970, σε μια περίοδο έξαρσης του ε βραϊκού πατριωτικού αισθήματος, περίπου 50.000 Αμερικανοεβραίοι παρασύρθηκαν από τη σιωνιστική προπαγάνδα και μετανάστευσαν στη «Γη της Επαγγελίας», στο Ισραήλ. Από αυτούς το 80% επέστρεψαν μετανιωμένοι έπειτα από λίγα Χρόνια στις ΗΠΑ. Ο Jack Bernstein, ένας Αμερικανοεβραίος, που έκανε το λάθος να μεταναστεύσει στη «Γη της Επαγγελίας» καταγγέλλει το «ρατσιστικό φασιστο-μαρξιστικό» Ισραήλ, που κυβερνάται από τους πρώην Χαζάρους Ασκενάζι. Οι Σεφαραδίτες Εβραίοι είναι πολίτες δεύτερης κατηγορίας στο ρατσιστικό Ισραήλ. Για παράδειγμα, τις πρώτες δεκαετίες από την ίδρυση του Ισραήλ υπήρξε σοβαρό πρόβλημα έλλειψης κατοικίας. Οι κατοικίες κατανέμονταν ως εξής: πρωταρχικά δινόταν η δυνατότητα επιλογής στους Ασκενάζι Εβραίους που ζούσαν στο Ισραήλ για πολλά χρόνια. Τη δεύτερη επιλογή την είχαν οι Ασκενάζι Εβραίοι από την Ευρώπη, ειδικά εκείνοι που είχαν παντρευτεί Ασκενάζι από το Ισραήλ. Τρίτοι έρχονταν οι Ασκενάζι από τις ΗΠΑ. Μετά οι Σεφαραδίτες Εβραίοι και τέλος οι Μουσουλμάνοι Άραβες, οι Χριστιανοί και οι Δρούζοι…
Το σημερινό Ισραήλ φαίνεται πως έχει τρία πρόσωπα: το κομμουνιστικό, το φασιστικό και το δημοκρατικό. Οι Ασκενάζι Εβραίοι που μετανάστευσαν στο Ισραήλ από τη Ρωσία κουβάλησαν μαζί τους την κομμουνιστική ιδεολογία. Οι Εβραίοι που μετανάστευσαν στο Ισραήλ από τη Γερμανία συμπαθούν το Σοσιαλισμό, αλλά υιοθετούν και πρακτικές ναζιστικο-φασιστικού τύπου. Στη διάρκεια του Β’ Παγκόσμιου Πολέμου η ελίτ των Σιωνιστών Ασκε(Νάζι) Εβραίων συνεργάστηκε με τους Ναζί για να στείλουν σε στρατόπεδα συγκέντρωσης τους φτωχούς Εβραίους. Το Ισραήλ υποτίθεται πως είναι δημοκρατία. Ωστόσο δεν υπάρχουν ουσιαστικές διαφορές ανάμεσα στο δεξιό κόμμα Λικούντ και στο αριστερό εργατικό Κόμμα. Και οι Παλαιστίνοι πληρώνουν τα σπασμένα…
Τίποτε στη συμπεριφορά των σημερινών Ισραηλιτών απέναντι στους Παλαιστινίους δε θυμίζει την ηθική ενός βιβλικού λαού, που οδηγήθηκε από τον Μωυσή μέσα από χίλιες δυσκολίες και, χάρη στην πίστη του στον Θεό, τελικά έφτασε στη Γη της Επαγγελίας. Ή μήπως δεν έγινε έτσι; Σύμφωνα με τον Σίγκμουντ Φρόιντ —που προκάλεσε έκπληξη σε πολλούς οπαδούς του— στο τελευταίο μεγάλο του έργο «Μωυσής και ΜονοθεΙσμός», υποστηρίζει ότι ο Μωυσής δεν ήταν Εβραίος, αλλά Αιγύπτιος ευγενής. Συγκεκριμένα άνηκε στο στενό περιβάλλον του αιρετικού Φαραώ Ακενατόν (ο μόνος Φαραώ που προσπάθησε να επιβάλει το μονοθεϊσμό στην πολυθεϊστική αρχαία Αίγυπτο) ο οποίος βασίλεψε στην Αίγυπτο από το 1377 ως το 1358 π.Χ.. Αμέσως μετά το θάνατο του Ακενατόν και την επιστροφή του αιγυπτιακού λαού στην πολυθεϊστική του παράδοση, ο Μωυσής έφυγε από την Αίγυπτο με τους οπαδούς του, οι οποίοι ήταν κυρίως Σημίτες κάτοικοι του Δέλτα του Νείλου. Μέσα στην έρημο του Σινά αυτοί σι άνθρωποι, συγκρουόμενοι με την πνευματική πειθαρχία του Μωυσή, τον δολοφόνησαν, και στη θέση του τοποθέτησαν έναν ιερέα του αραβικού Θεού των ηφαιστείων, του Γιάχβε. Με δυο λόγια ο Γιάχβε είναι εισαγόμενος θεός στους Εβραίους. Σύμφωνα με τον Φρόιντ η βιβλική θρησκεία έχει όλα τα χαρακτηριστικά της νεύρωσης, όπου το σκηνικό των μυθικών μορφών κρύβει μια καταπιεσμένη απόδειξη της ενοχής, που πρέπει να εξιλεωθεί επειδή δεν μπορεί να αντιμετωπιστεί συνειδητά. Άραγε έχει άδικο ένας θρησκευόμενος Εβραίος όταν λέει πως «κάποια εποχή οι Εβραίοι επιλέχθηκαν από τον Θεό για να γίνουν οι Αγγελιοφόροι του, αλλά, με τον καιρό, έχασαν αυτό το προνόμιο»;…
ΚΕΙΜΕΝΟ ΤΟΥ ΓΙΩΡΓΟΥ ΣΤΑΜΚΟΥ ΠΟΥ ΔΗΜΟΣΙΕΥΤΗΚΕ ΣΤΟ ΠΕΡΙΟΔΙΚΟ “ΤΡΙΤΟ ΜΑΤΙ” ΤΕΥΧΟΣ 34
Η μελέτη, με επικεφαλής τον γενετιστή Έραν Ελχάικ της Σχολής Δημόσιας Υγείας του πανεπιστημίου Τζον Χόπκινς, που δημοσιεύτηκε στο περιοδικό γενετικής και εξελικτικής βιολογίας "Genome Biology and Evolution", ανέλυσε γενετικά 1.287 άτομα, Εβραίους και μη, χωρίς συγγένεια μεταξύ τους.
Σύμφωνα με τον Ελχαϊκ, η νέα μελέτη δείχνει ότι κατά βάση οι Εβραίοι της ανατολικής Ευρώπης έχουν ιουδαιο-χαζαριανή καυκάσια καταγωγή. Η ύπαρξη Εβραίων στον Καύκασο και τη Χαζαρία είχε καταγραφεί από τους πρώτους αιώνες μετά Χριστό και ενισχύθηκε από τις ς διαρκείς εμπορικές συναλλαγές κατά μήκος του «Δρόμου του Μεταξιού».
Ακόμα, οι Εβραίοι του Ελληνο-Ρωμαϊκού κόσμου και της Μεσοποταμίας φαίνεται πως συνέρρευσαν σταδιακά στη Χαζαρία και οι μεταναστεύσεις αυτές εντάθηκαν μετά τη μαζική μεταστροφή των Χαζάρων στον Ιουδαϊσμό (9ος αι.), η οποία διήρκεσε περίπου 400 χρόνια, έως την καταστροφική Μογγολική εισβολή στην περιοχή τον 13ο αιώνα. Στη συνέχεια, πολλοί Εβραίοι έφυγαν από τη Χαζαρία για να εγκατασταθούν στην Ανατολική και αργότερα στην Κεντρική Ευρώπη, όπου αναμείχθηκαν με τους πληθυσμούς εκεί.
Σύμφωνα με τον επικεφαλής της έρευνας αναπάντητα παραμένουν πολλά ερωτήματα για τη συμβολή των Εβραίων στο αρχαίο Ιράν και για την προέλευση των σημερινών Εβραίων της Δυτικής Ευρώπης και των αρχαίων Εβραίων της Παλαιστίνης.
kool news
http://hellinon.net/Evraioi.htm
ΠΟΙΟΙ ΕΙΝΑΙ ΟΙ ΧΑΖΑΡΟΙ ΚΑΙ Η ΣΧΕΣΗ ΤΟΥΣ ΜΕ ΤΟΥΣ ΕΒΡΑΙΟΥΣ
Ποιοι είναι οι σημερινοί Εβραίοι; Είναι κατευθείαν απόγονοι του Αβραάμ ή μήπως αποτελούν ένα συνοθύλευμα πληθυσμιακών ομάδων που εξιουδαΐστηκαν με το πέρασμα των αιώνων;
Η κατεστημένη άποψη υποστηρίζει πως όλοι οι Εβραίοι στον κόσμο είναι το ίδιο, μία και μοναδική «φυλή», την οποία και «επέλεξε ο Θεός». Στην πραγματικότητα όμως υπάρχουν στη Γη δύο ευδιάκριτες ομάδες Εβραίων. Οι Σεφαραδίτες Εβραίοι, που προέρχονται από τη Μέση Ανατολή, τη βόρεια Αφρική και την Ισπανία και οι Ασκενάζι Εβραίοι, που προέρχονται από την Ανατολική Ευρώπη. Οι Σεφαραδίτες, κατά κοινή παραδοχή, κατάγονται από τους αρχαίους Εβραίους, που περιγράφονται στη Βίβλο. Είναι σημιτικής καταγωγής και συνεπώς φυλετικά συγγενείς με τους Άραβες: η μόνη διαφορά τους είναι η θρησκεία. Αντίθετα οι Ασκενάζι Εβραίοι, που αποτελούν και το 90% των σημερινών Εβραίων, έχουν μυστηριώδη καταγωγή. Σύμφωνα με αρκετούς ιστορικούς οι Ασκενάζι Εβραίοι δεν υπήρχαν πριν από 1200 Χρόνια. Από πού λοιπόν εμφανίστηκαν;
Το μυστήριο της εμφάνισης των πολυάριθμων Ασκενάζι Εβραίων της Ανατολικής Ευρώπης ξεδιαλύθηκε, όταν οι ιστορικοί απέδωσαν την προέλευσή τους στον εξιουδαϊσμό των Χαζάρων, μιας Τουρκικής φυλής που ίδρυσε για αρκετούς αιώνες μια ισχυρή μεσαιωνική αυτοκρατορία μεταξύ Κασπίας και Μαύρης Θάλασσας. Οι Χαζάροι, όπως θα δούμε στη συνέχεια, δεν αποτελούν μονάχα τη «13η φυλή του Ισραήλ», αλλά και το 90% των σημερινών Εβραίων!
Η ΑΥΤΟΚΡΑΤΟΡΙΑ ΤΩΝ «ΟΝΕΙΡΟΚΥΝΗΓΩΝ»
Οι Χαζάροι, μια φυλή τουρανικής καταγωγής, ήρθαν σε αβέβαιους χρόνους από τις στέπες της Ανατολής κι εγκαταστάθηκαν ανάμεσα στην Κασπία και στη Μαύρη Θάλασσα. Οι ελληνικές πηγές τούς αποκαλούσαν και Χαέαρους αλλά και Χοτξίρους, ενώ οι Σλάβοι «Κοζάρους», δηλαδή «κατσικίσιους». Οι Άραβες τους αποκαλούσαν Χαζάρ, οι Εβραίοι Κουζάροι, οι Τούρκοι Σαμπίρ και οι Κινέζοι «Κ’ όσα». Το όνομά τους προερχόταν από το τουρανικό gazmak που σημαίνει «περιπλανιέμαι».
Εμφανίστηκαν στην περιοχή τον 5ο μ.Χ. αιώνα και δημιούργησαν μια αυτοκρατορία που εκτεινόταν από την Κριμαία μέχρι την Κασπία, την οποία οι Άραβες αποκαλούσαν «Θάλασσα των Χαζάρων». Ανάμεσα σ’ αυτές τις δύο θάλασσες οι Χαζάροι δημιούργησαν μια ισχυρή αυτοκρατορία με δύο πρωτεύουσες, τη Σαρκέλ και την Ιτίλ. Η θρησκεία τους ήταν άγνωστη και οι ιερείς της ήταν ταυτόχρονα και «κυνηγοί ονείρων». Οι Χαζάροι είχαν πολύ παράξενες δοξασίες. ‘Ενα από τα πράγματα που πίστευαν ήταν και η «ανταλλαγή της μοίρας». Σύμφωνα με τους χαζαρικούς θρύλους υπήρχε ένα μέρος στην Ιτίλ όπου δύο εντελώς άγνωστα μεταξύ τους άτομα, όταν περάσουν δίπλα ο ένας από τον άλλο, μπορούσαν να πάρουν αμοιβαία το όνομα και τη μοίρα του άλλου και να συνεχίσουν έτσι τη ζωή τους με αλλαγμένους ρόλους, σαν να έχουν αλλάξει ρούχα…
Τον 7ο μ.Χ. αιώνα ο Βυζαντινός αυτοκράτορας Ηράκλειος εκστράτευσε κατά της Περσίας, αφού προηγουμένως συμμάχησε με τους Χαζάρους. Μερικά χρόνια αργότερα, το 642 μ.Χ., οι Χαζάροι συνέτριψαν μια αραβική στρατιά στον Καύκασο κι από τότε έγιναν ο φόβος και ο τρόμος των Αράβων, που γι’ αυτόν το λόγο δεν, μπόρεσαν να προωθηθούν βόρεια. Ο δεύτερος αραβοχαζαρικός πόλεμος έγινε το 772 μ.Χ. και, σύμφωνα με, ισλαμικές πηγές, νίκησαν οι Άραβες αλλά όμως δεν μπόρεσαν να υποτάξουν τη Χαζαρία. Οι Χαζάροι πολέμησαν και εναντίον των Βουλγάρων, που βρισκόντουσαν στα βόρειά τους και τους νίκησαν. Η αυτοκρατορία των Χαζάρων παρέμεινε για τουλάχιστον δύο αιώνες, συνάπτοντας στενές οικονομικές και διπλωματικές σχέσεις με την Κωνσταντινούπολη. Οι σχέσεις των Χαζάρων με το Βυζάντιο ήταν σε γενικές γραμμές φιλικές, όπως δείχνει άλλωστε και το βασιλικό συνοικέσιο ανάμεσα στον συναυτοκράτορα Κωνσταντίνο και στην κόρη του Χαγάνου, αρχηγού των Χαζάρων, που έλαβε το Χριστιανικό όνομα Ειρήνη. Ο Ρώσος αρχαιολόγος Μ. Ι. Αrtamonov αναφέρει ότι για ενάμισι αιώνα οι Χαζάροι ήταν οι κυρίαρχοι του νότιου μισού της Ανατολικής Ευρώπης και αποτελούσαν ένα αδιαπέραστο φράγμα, που έκλεινε την πύλη εισόδου από την Ασία στην Ευρώπη. Κατά τη διάρκεια αυτής της περιόδου καμιά νομαδική φυλή από τις στέπες της Ασίας δεν μπόρεσε να περάσει στην Ευρώπη.
Σύμφωνα με τη Χαζαρική Πολεμική το 861 μ.Χ. ο Χαγάνος, ο αρχηγός των Χαζάρων, κάλεσε εκπροσώπους και των Τριών μονοθεΙστικών θρησκειών (Χριστιανό, Μωαμεθανό και Εβραίο) για να αποδείξουν ποια πίστη ήταν η πιο αληθινή, ώστε να την ασπαστούν και οι Χαζάροι, πολλοί εκ των οποίων είχαν αρχίσει ήδη να φλερτάρουν με το μονοθεΙσμό. Οι Βυζαντινοί έστειλαν τον Κωνσταντίνο τον φιλόσοφο, που έγινε γνωστός αργότερα ως Άγιος Κύριλλος. Αυτός αντιμετώπισε έναν Σαρακηνό σοφό κι έναν Εβραίο ραβίνο. Η έκβαση της Χαζαρικής Πολεμικής ήταν αβέβαιη, γεγονός που επέτρεψε στους εκπροσώπους της κάθε θρησκείας να υποστηρίξουν πως τελικά οι Χαζάροι επέλεξαν τη δική τους «εξ αποκαλύψεως αλήθεια».
ΧΑΖΑΡΟΙ: ΕΝΑ ΕΥΡΩΠΑΪΚΟ ΠΕΙΡΑΜΑ
ΠΟΛΙΤΙΚΗΣ ΔΕΞΙΟΤΕΧΝΙΑΣ ΤΩΝ ΕΒΡΑΙΩΝ;
Σύμφωνα με τη διήγηση, όπως την παρουσιάζει η φαντασία του Σέρβου ακαδημαίκού και συγγραφέα Μίλοραντ Πάβιτς, ο αντιπρόσωπος των Χριστιανών, ο Κύριλλος, άρχισε να κερδίζει τον Χαγάνο με τα επιχειρήματά του: «Εμείς οι ‘Ελληνες, δίνοντάς σας το σταυρό, δεν θα σας πάρουμε, όπως οι Σαρακηνοί ή οι Εβραίοι, τη λέξη σας σαν εγγύηση. Εμείς δεν ζητάμε να πάρετε με το σταυρό και την ελληνική μας γλώσσα. Αντίθετα, κρατήστε τη χαζαρική σας. Αλλά, προσέξτε, αυτό δεν θα συμβεί αν δεχθείτε τον ΙουδαΙσμό ή το νόμο του Μωάμεθ. Με την πίστη τους θα πρέπει να δεχθείτε και τη γλώσσα τους».
Ο Χαγάνος ήταν έτοιμος να δεχθεί το Χριστιανικό Θεό, αν δεν παρενέβαινε η πριγκίπισσα Ατέχ, που ήταν και ιέρεια του «κυνηγιού των ονείρων», της πρώην θρησκείας των Χαζάρων. Αυτή, σύμφωνα με την εβραϊκή εκδοχή, έδειχνε να προτιμά τον Ιουδαϊσμό, αφήνοντας τον Εβραίο ραβίνο να επιχειρηματολογήσει —πείθοντας τελικά τον Χαγάνο— ως εξής: «Από μας τους τρεις ερμηνευτές ονείρων εσείς οι Χαζάροι δεν έχετε λόγο να φοβάστε έμενα το ραβίνο. Γιατί πίσω από τον Εβραίο δεν κρύβεται ούτε Χαλίφης με τα πράσινα ιστιοφόρα του στόλου του, ούτε ‘Ελληνας βασιλιάς με το σταυρό να οδηγεί τα στρατεύματα. Πίσω από τον Κωνσταντίνο της Θεσσαλονίκης έρχονται λόγχες και ιππικό, ενώ πίσω από μένα, τον Εβραίο ραβίνο, ράσα για παράκληση…».
Η επικρατέστερη εκδοχή θέλει την πλειονότητα των Χαζάρων να έχει προσηλυτιστεί στον ΙουδαΙσμό και όχι μόνον το ανώτερο στρώμα των ευγενών τους. Πιθανότατα τον 8ο μ.Χ. αιώνα (μεταξύ του 786-809 μ.Χ.) έλαβε χώρα ένα ισχυρό ρεύμα εξιουδαϊσμού του χαζαρικού βασιλείου. Τότε ο βασιλιάς Μπουλάν και 4.000 ευγενείς του, αποδέτηκαν τον Ιουδαϊσμό ως επίσημη θρησκεία τους. Λέγεται πως ο πρίγκιπας Οbadiah έπαιξε ενεργό ρόλο στην προώθηση του εξιουδαϊσμού του λαού του. Αν και η μάζα του χαζαρικού πληθυσμού παρέμενε αμόρφωτη, νομαδική και παγανιστική, η αριστοκρατία είχε ήδη υιοθετήσει την ελληνισιική και βυζαντινή κουλτούρα καθώς και όλη την ιουδαϊκή παράδοση!
Ο βασικότερος λόγος του εξιουδαϊσμού των Χαζάρων δεν πρέπει να ήταν θρησκευτικός, αλλά πολιτικός. Βρισκόμενοι μεταξύ Χριστιανικού και ισλαμικού κόσμου οι Χαζάροι δεν είχαν παρά να επιλέξουν μια ουδέτερη στάση. Αν γινόντουσαν Χριστιανοί, οι Μουσουλμάνοι γείτονές τους Θα στρεφόντουσαν με μένος εναντίον τους. Αν γινόντουσαν Μουσουλμάνοι, οι Χριστιανοί δεν Θα τους άφηναν σε ησυχία. Για λόγους διπλωματίας φαίνεται πως επέλεξαν τη μέση λύση, να ασπαστούν τον ΙουδαΙσμό. Σ’ αυτό συγκλίνουν και οι Περισσότερες ιστορικές πηγές της εποχής. ‘Ενας μοναχός του 9ου αιώνα, ο Ντρούθμαρ της Ακουιτανίας, ο οποίος σχολίασε το Κατά Ματθαίον Ευαγγέλιο σε ένα έργο του αναφέρει ότι οι Γκαζάροι ή Χαζάροι κατοικούσαν «στη γη του Γκόγκ και Μαγκόγκ», δηλαδή σε ιουδαΙκές περιοχές! Οι θρύλοι και οι ιστορίες που έφτασαν στ’ αυτιά του Ακουιτανού μοναχού, ανάγονται από την εποχή του Μεγάλου Αλεξάνδρου, τον οποίο υποτίθεται πως οι Χαζάροι καταράστηκαν επειδή κατέκτησε τη γη τους. Κάποιοι άλλοι θρύλοι μάλιστα τους ήθελαν απόλυτα βαρβάρους και κανίβαλους.
Το 12ο αιώνα ο Κίνναμος ανέφερε πως οι Χαζάροι ζούσαν σύμφωνα με τους νόμους του Μωυσή. Το ίδιο αναφέρουν και αραβικές πηγές του 10ου αιώνα, ενώ την ίδια εποχή φαίνεται πως στην Παννονία (σημερινή Ουγγαρία) υπήρχε ένα κέντρο διάδοσης του Ιουδαισμού που αποδίδεται στους Χαζάρους, όπως δείχνει κι ένα νεκροταφείο με επτάφωτες λυχνίες που ανακαλύφθηκε. Σύμφωνα με τον ραβίνο Εliyahu της Βίλνα (Λιθουανία) «οι Χαζάροι ήταν ιεροί και αγνοί και φανατικοί στην εβραϊκή πίστη και στην Τοράχ». Ο Άραβας ιστορικός Ibn al-Faqih έγραφε πως «όλοι οι Χαζάροι είναι Εβραίοι». Τέλος, Ρώσοι αρχαιολόγοι μπόρεσαν το 1999 να ανακατασκευάσουν με επιτυχία ένα χαζαρικό αγγείο από την περιοχή του ποταμού Ντον, που στην επιφάνειά του έγραφε τη λέξη «Ισραήλ» στα εβραϊκά. Τα στοιχειά λοιπόν συγκλίνουν στην άποψη πως τελικά σι Χαζάροι ασπάστηκαν μαζικά τον Ισυδαϊσμό. Οι Χαζάροι φαίνεται πως πέρασαν στον Ιουδαϊσμό κατόπιν επιλογής της ηγεσίας τους και, όταν η αυτοκρατορία τους διαλύθηκε από τους Ρώσους, εκείνοι ακολούθησαν τη μοίρα των «περιπλανώμενων Ιουδαίων», κατευθυνόμενοι κυρίως στην Ανατολική Ευρώπη. Εκεί οι εξιουδαισμένοι Χαζάροι, αφού προηγουμένως αναμείχθηκαν με τους Σλάβους, συγγωνεύτηκαν με τους ελάχιστους Σεφαραδίτες Εβραίους που προϋπήρχαν, και δημιούργησαν τους Ασκενάζι Εβραίους, οι οποίοι μόνον στην Πολωνία το 1939, πριν δηλαδή οι Ναζί ξεκινήσουν την εξολόθρευσή τους, αριθμούσαν σχεδόν 4.500.000!
Η ΛΑΝΘΑΝΟΥΣΑ ΕΚΔΙΚΗΣΗ ΤΩΝ ΧΑΖΑΡΩΝ
Η εξέλιξη των Εβραίων στη Ρωσία παρουσιάζει λοιπόν ενδιαφέρον καθώς αυτοί, όπως προαναφέραμε, δεν είναι σημιτικής καταγωγής, αλλά τουρκικής και συγκεκριμένα απόγονοι των Χαζάρων, που μετά τον 8ο μ.Χ. αιώνα ασπάστηκαν βαθμιαία την ιουδαϊκή θρησκεία.
Όταν η αυτοκρατορία των Χαζάρων παράκμασε και καταλύθηκε από τους Ρώσους, οι εξιουδαΙσμένοι Χαζάροι εξαπλώθηκαν στη Ρωσία, στην Πολωνία και στις Βαλτικές Χώρες. Το 15ο αιώνα, στην επικράτεια του Ιβάν του Τρομερού, κι ενώ το θρησκευτικό συναίσθημα του λαού είχε εξασθενήσει, ζούσαν πολλοί Ιουδαίοι χαζαρικής καταγωγής. Πολλοί απ’ αυτούς ασπάστηκαν φαινομενικά το Χριστιανισμό, έγιναν κληρικοί κι ανέβηκαν στις βαθμίδες της ρωσικής εκκλησιαστικής ιεραρχίας. Με συνωμοτικό τρόπο προσπάθησαν ν’ αποβάλουν απ’ την ορθόδοξη πίστη του ρωσικού λαού ό,τι σχετιζόταν με την Αγία Τριάδα, την Ανάσταση και τη Θεία φύση του Ιησού. ‘Ετσι οι Ρώσοι, χωρίς να το αντιληφθούν, κινδύνευαν να γίνουν Εβραίοι προσήλυτοι. (Κάτι ανάλογο, δηλαδή απόπειρα απάλειψης βασικών Χριστιανικών δογμάτων, συνέβη και στην Ισπανία από ανώτερους ιερείς εβραϊκής καταγωγής.). Για να αποσοβηθεί αυτός ο κίνδυνος απαιτήθηκε σκληρός αγώνας εναντίον των Ιουδαϊζόντων Ρώσων. Αποτέλεσμα αυτής της πρώτης αντι-εβραΙκής κάθαρσης ήταν να μην υπάρχουν σχεδόν καθόλου Εβραίοι στη Ρωσία μέχρι το 1 8ο αιώνα — μετακινήθηκαν δυτικότερα. Η τσαρική Ρωσία απέκτησε εκατομμύρια Εβραίους υπηκόους, όταν κατέλαβε το μεγαλύτερο τμήμα του βασιλείου της Πολωνίας. Στα δυτικά τμήματα της ρωσικής αυτοκρατορίας και ιδιαίτερα σε περιοχές όπου κατοικούσαν Καθολικοί, ζούσαν συμπαγείς εβραϊκοί πληθυσμοί περιορισμένοι όμως σε γκέτο. Οι Ρώσοι δυσπιστούσαν απέναντί τους και τους κατηγορούσαν για εξάσκηση «παρασιτικών» επαγγελμάτων και οικονομική καταπίεση (τοκογλυφία) των Χριστιανών. Προσπαθούσαν να τους διώξουν τρομοκρατώντας τους ή εξαπολύοντας περιστασιακά αντι-σημιτικά πογκρόμ. Στην εποχή των Τσάρων, Ορθόδοξος σήμαινε Ρώσος, Καθολικός σήμαινε Πολωνός και Λουθηριανός σήμαινε Γερμανός.
Στο ίδιο κλίμα εντασσόταν και η κατασκευή από τη μυστική υπηρεσία του Τσάρου, την Οχράνα, των περιβόητων Πρωτοκόλλων των Σοφών τη Σιών. Βέβαια, Οι Ρώσοι δεν ήθελαν να εξολοθρεύσουν τους Εβραίους, αλλά να τους αναγκάσουν σε μετανάστευση. Και αυτό συνέβη με τη μετανάστευση εκατοντάδων χιλιάδων Ρωσικής καταγωγής εβραίων στις ΗΠΑ, τη νέα «Γη τη Επαγγελίας», όπου βρήκαν ένα φιλικό περιβάλλον κι εξαιτίας των βιβλικών τάσεων του Προτεσταντισμού.
Για να αποφύγουν λοιπόν τις τσαρικές διώξεις και κατόπιν τις ναζιστικές, πολλοί Εβραίοι της Κεντρικής και Ανατολικής Ευρώπης, δηλαδή Ασκενάζι —πρώην Χαζάροι—μετανάστευσαν κυρίως στις ΗΠΑ, όπου σήμερα ζουν 6.500.000 Εβραίοι οργανωμένοι σ’ ένα πανίσχυρο λόμπι. Την ίδια περίοδο άρχισε και η μετανάστευση προς την Παλαιστίνη, «αναιμική» στην αρχή και κατόπιν σε μορφή πλημμυρίδας. Υπολογίζεται πως η συντριπτική πλειοφία των σημερινών Εβραίων κατοίκων του Ισραήλ προέρχεται από την Ανατολική Ευρώπη και είναι απόγονοι τω εξιουδαΙσμένων Χαζάρων.
Η «ΔΙΚΤΑΤΟΡΙΑ» ΤΩΝ ΑΣΚΕΝΑΖΙ
(ΠΡΩΗΝ ΧΑΖΑΡΩΝ) ΣΤΟ ΣΗΜΕΡΙΝΟ ΙΣΡΑΗΛ
Ο μύθος πως οι Εβραίοι είναι ο «εκλεκτός λαός» του Θεού, ξεκίνησε από μια μικρή ομάδα σιωνιστών που απομόνωσαν κάποια αποσπάσματα από τη Βίβλο και τα ερμήνευσαν με τέτοιο τρόπο ώστε να φαίνεται πως ο Θεός τους προόριζε για «εκλεκτό λαό».
Αλλά δεν είναι μόνον οι θρησκευόμενοι Εβραίοι (σχεδόν το 5% του πληθυσμού στο Ισραήλ) που πιστεύουν αυτό τον παραλογισμό. Ακόμη και οι αθεϊστές και οι μη θρησκευόμενοι εβραίοι διεκδικούν αυτήν την τιμή. Αυτοί που λένε πρώτοι πως «είμαστε ο εκλεκτός λαός του Θεού» είναι οι σιωνιστές και συχνά φιλομαρξιστές (Ασκενάζι) Εβραίοι, οι οποίοι το κάνουν για πολιτικούς λόγους, καθώς δεν υπάρχει ούτε μία σταγόνα βιβλικού εβραϊκού αίματος μέσα τους.
Ιστορικά οι Πολωνοί και οι Ρώσοι Ασκενάζι Εβραίοι υποστήριξαν και προώθησαν τον Κομμουνισμό στις χώρες που τους φιλοξενούσαν. (Είναι σημαντικό να καταλάβουμε πως το σύστημα των Κιμπούτς που εφαρμόστηκε επιτυχημένα στο Ισραήλ είναι μια φιλομαρξιστική ιδέα, προερχόμενη από τους Ασκενάζι Εβραίους που μετανάστευσαν από την Πολωνία και τη Ρωσία.)
Στα τέλη του 19ου αιώνα μεγάλος αριθμός από αυτούς τους φιλοκομμουνιστές Εβραίους βρέθηκαν στη Γερμανία στα Βαλκάνια και σχεδόν σε όλη την Ευρώπη. Εξαιτίας της ανάμειξής τους στα πολιτικά ζητήματα στη Ρωσία, σι Ασκενάζι Εβραίοι έγιναν στόκος διώξεων από τους Τσάρους. Αυτές σι διώξεις και τα πογκρόμ ώθησαν αυτούς τους φιλοκομμουνιστές Εβραίους σε μετανάστευση. Κάποιοι πήγαν στην Παλαιστίνη. Κάποιοι στη Λατινική Αμερική. Ο κυριότερος ωστόσο όγκος των Ασκενάζι φιλοκομμουνιστών Εβραίων κατευθύνθηκε στις ΗΠΑ, όπου και υποστήριξε μαζικά το Δημοκρατικό Κόμμα. Ακόμη και σήμερα το 60% της χρηματοδότησης του Δημοκρατικού Κόμματος στις ΗΠΑ προέρχεται από εβραϊκές πηγές. Ποτέ στην ιστορία δεν υπήρξε Αμερικανός πρόεδρος σε τέτοιο βαθμό αιχμάλωτος των Εβραίων, όσο ο Μπιλ Κλίντον. Λέγεται μάλιστα πως το εβραϊκό λόμπι των ΗΠΑ συνετέλεσε στην ήττα του Τζορτζ Μπους του πρεσβύτερου..
Είναι γνωστό άλλωστε πως το Ισραήλ χειραγωγεί την αμερικανική εξωτερική πολιτική σύμφωνα με τα συμφέροντά του. Πριν το Ισραήλ γίνει κράτος το 1948, οι Εβραίοι ανά τον κόσμο, παρασύρθηκαν από τη σιωνιστική προπαγάνδα ότι το Ισραήλ θα μπορούσε να γίνει «πατρίδα» κι ένα καταφύγιο για όλους τους κατατρεγμένους Εβραίους, μια πραγματικά δημοκρατική χώρα και η εκπλήρωση των προφητειών της Βίβλου.
Από το 1967 μέχρι το 1970, σε μια περίοδο έξαρσης του ε βραϊκού πατριωτικού αισθήματος, περίπου 50.000 Αμερικανοεβραίοι παρασύρθηκαν από τη σιωνιστική προπαγάνδα και μετανάστευσαν στη «Γη της Επαγγελίας», στο Ισραήλ. Από αυτούς το 80% επέστρεψαν μετανιωμένοι έπειτα από λίγα Χρόνια στις ΗΠΑ. Ο Jack Bernstein, ένας Αμερικανοεβραίος, που έκανε το λάθος να μεταναστεύσει στη «Γη της Επαγγελίας» καταγγέλλει το «ρατσιστικό φασιστο-μαρξιστικό» Ισραήλ, που κυβερνάται από τους πρώην Χαζάρους Ασκενάζι. Οι Σεφαραδίτες Εβραίοι είναι πολίτες δεύτερης κατηγορίας στο ρατσιστικό Ισραήλ. Για παράδειγμα, τις πρώτες δεκαετίες από την ίδρυση του Ισραήλ υπήρξε σοβαρό πρόβλημα έλλειψης κατοικίας. Οι κατοικίες κατανέμονταν ως εξής: πρωταρχικά δινόταν η δυνατότητα επιλογής στους Ασκενάζι Εβραίους που ζούσαν στο Ισραήλ για πολλά χρόνια. Τη δεύτερη επιλογή την είχαν οι Ασκενάζι Εβραίοι από την Ευρώπη, ειδικά εκείνοι που είχαν παντρευτεί Ασκενάζι από το Ισραήλ. Τρίτοι έρχονταν οι Ασκενάζι από τις ΗΠΑ. Μετά οι Σεφαραδίτες Εβραίοι και τέλος οι Μουσουλμάνοι Άραβες, οι Χριστιανοί και οι Δρούζοι…
Το σημερινό Ισραήλ φαίνεται πως έχει τρία πρόσωπα: το κομμουνιστικό, το φασιστικό και το δημοκρατικό. Οι Ασκενάζι Εβραίοι που μετανάστευσαν στο Ισραήλ από τη Ρωσία κουβάλησαν μαζί τους την κομμουνιστική ιδεολογία. Οι Εβραίοι που μετανάστευσαν στο Ισραήλ από τη Γερμανία συμπαθούν το Σοσιαλισμό, αλλά υιοθετούν και πρακτικές ναζιστικο-φασιστικού τύπου. Στη διάρκεια του Β’ Παγκόσμιου Πολέμου η ελίτ των Σιωνιστών Ασκε(Νάζι) Εβραίων συνεργάστηκε με τους Ναζί για να στείλουν σε στρατόπεδα συγκέντρωσης τους φτωχούς Εβραίους. Το Ισραήλ υποτίθεται πως είναι δημοκρατία. Ωστόσο δεν υπάρχουν ουσιαστικές διαφορές ανάμεσα στο δεξιό κόμμα Λικούντ και στο αριστερό εργατικό Κόμμα. Και οι Παλαιστίνοι πληρώνουν τα σπασμένα…
Τίποτε στη συμπεριφορά των σημερινών Ισραηλιτών απέναντι στους Παλαιστινίους δε θυμίζει την ηθική ενός βιβλικού λαού, που οδηγήθηκε από τον Μωυσή μέσα από χίλιες δυσκολίες και, χάρη στην πίστη του στον Θεό, τελικά έφτασε στη Γη της Επαγγελίας. Ή μήπως δεν έγινε έτσι; Σύμφωνα με τον Σίγκμουντ Φρόιντ —που προκάλεσε έκπληξη σε πολλούς οπαδούς του— στο τελευταίο μεγάλο του έργο «Μωυσής και ΜονοθεΙσμός», υποστηρίζει ότι ο Μωυσής δεν ήταν Εβραίος, αλλά Αιγύπτιος ευγενής. Συγκεκριμένα άνηκε στο στενό περιβάλλον του αιρετικού Φαραώ Ακενατόν (ο μόνος Φαραώ που προσπάθησε να επιβάλει το μονοθεϊσμό στην πολυθεϊστική αρχαία Αίγυπτο) ο οποίος βασίλεψε στην Αίγυπτο από το 1377 ως το 1358 π.Χ.. Αμέσως μετά το θάνατο του Ακενατόν και την επιστροφή του αιγυπτιακού λαού στην πολυθεϊστική του παράδοση, ο Μωυσής έφυγε από την Αίγυπτο με τους οπαδούς του, οι οποίοι ήταν κυρίως Σημίτες κάτοικοι του Δέλτα του Νείλου. Μέσα στην έρημο του Σινά αυτοί σι άνθρωποι, συγκρουόμενοι με την πνευματική πειθαρχία του Μωυσή, τον δολοφόνησαν, και στη θέση του τοποθέτησαν έναν ιερέα του αραβικού Θεού των ηφαιστείων, του Γιάχβε. Με δυο λόγια ο Γιάχβε είναι εισαγόμενος θεός στους Εβραίους. Σύμφωνα με τον Φρόιντ η βιβλική θρησκεία έχει όλα τα χαρακτηριστικά της νεύρωσης, όπου το σκηνικό των μυθικών μορφών κρύβει μια καταπιεσμένη απόδειξη της ενοχής, που πρέπει να εξιλεωθεί επειδή δεν μπορεί να αντιμετωπιστεί συνειδητά. Άραγε έχει άδικο ένας θρησκευόμενος Εβραίος όταν λέει πως «κάποια εποχή οι Εβραίοι επιλέχθηκαν από τον Θεό για να γίνουν οι Αγγελιοφόροι του, αλλά, με τον καιρό, έχασαν αυτό το προνόμιο»;…
ΚΕΙΜΕΝΟ ΤΟΥ ΓΙΩΡΓΟΥ ΣΤΑΜΚΟΥ ΠΟΥ ΔΗΜΟΣΙΕΥΤΗΚΕ ΣΤΟ ΠΕΡΙΟΔΙΚΟ “ΤΡΙΤΟ ΜΑΤΙ” ΤΕΥΧΟΣ 34
Η κατεστημένη άποψη υποστηρίζει πως όλοι οι Εβραίοι στον κόσμο είναι το ίδιο, μία και μοναδική «φυλή», την οποία και «επέλεξε ο Θεός». Στην πραγματικότητα όμως υπάρχουν στη Γη δύο ευδιάκριτες ομάδες Εβραίων. Οι Σεφαραδίτες Εβραίοι, που προέρχονται από τη Μέση Ανατολή, τη βόρεια Αφρική και την Ισπανία και οι Ασκενάζι Εβραίοι, που προέρχονται από την Ανατολική Ευρώπη. Οι Σεφαραδίτες, κατά κοινή παραδοχή, κατάγονται από τους αρχαίους Εβραίους, που περιγράφονται στη Βίβλο. Είναι σημιτικής καταγωγής και συνεπώς φυλετικά συγγενείς με τους Άραβες: η μόνη διαφορά τους είναι η θρησκεία. Αντίθετα οι Ασκενάζι Εβραίοι, που αποτελούν και το 90% των σημερινών Εβραίων, έχουν μυστηριώδη καταγωγή. Σύμφωνα με αρκετούς ιστορικούς οι Ασκενάζι Εβραίοι δεν υπήρχαν πριν από 1200 Χρόνια. Από πού λοιπόν εμφανίστηκαν;
Το μυστήριο της εμφάνισης των πολυάριθμων Ασκενάζι Εβραίων της Ανατολικής Ευρώπης ξεδιαλύθηκε, όταν οι ιστορικοί απέδωσαν την προέλευσή τους στον εξιουδαϊσμό των Χαζάρων, μιας Τουρκικής φυλής που ίδρυσε για αρκετούς αιώνες μια ισχυρή μεσαιωνική αυτοκρατορία μεταξύ Κασπίας και Μαύρης Θάλασσας. Οι Χαζάροι, όπως θα δούμε στη συνέχεια, δεν αποτελούν μονάχα τη «13η φυλή του Ισραήλ», αλλά και το 90% των σημερινών Εβραίων!
Η ΑΥΤΟΚΡΑΤΟΡΙΑ ΤΩΝ «ΟΝΕΙΡΟΚΥΝΗΓΩΝ»
Οι Χαζάροι, μια φυλή τουρανικής καταγωγής, ήρθαν σε αβέβαιους χρόνους από τις στέπες της Ανατολής κι εγκαταστάθηκαν ανάμεσα στην Κασπία και στη Μαύρη Θάλασσα. Οι ελληνικές πηγές τούς αποκαλούσαν και Χαέαρους αλλά και Χοτξίρους, ενώ οι Σλάβοι «Κοζάρους», δηλαδή «κατσικίσιους». Οι Άραβες τους αποκαλούσαν Χαζάρ, οι Εβραίοι Κουζάροι, οι Τούρκοι Σαμπίρ και οι Κινέζοι «Κ’ όσα». Το όνομά τους προερχόταν από το τουρανικό gazmak που σημαίνει «περιπλανιέμαι».
Εμφανίστηκαν στην περιοχή τον 5ο μ.Χ. αιώνα και δημιούργησαν μια αυτοκρατορία που εκτεινόταν από την Κριμαία μέχρι την Κασπία, την οποία οι Άραβες αποκαλούσαν «Θάλασσα των Χαζάρων». Ανάμεσα σ’ αυτές τις δύο θάλασσες οι Χαζάροι δημιούργησαν μια ισχυρή αυτοκρατορία με δύο πρωτεύουσες, τη Σαρκέλ και την Ιτίλ. Η θρησκεία τους ήταν άγνωστη και οι ιερείς της ήταν ταυτόχρονα και «κυνηγοί ονείρων». Οι Χαζάροι είχαν πολύ παράξενες δοξασίες. ‘Ενα από τα πράγματα που πίστευαν ήταν και η «ανταλλαγή της μοίρας». Σύμφωνα με τους χαζαρικούς θρύλους υπήρχε ένα μέρος στην Ιτίλ όπου δύο εντελώς άγνωστα μεταξύ τους άτομα, όταν περάσουν δίπλα ο ένας από τον άλλο, μπορούσαν να πάρουν αμοιβαία το όνομα και τη μοίρα του άλλου και να συνεχίσουν έτσι τη ζωή τους με αλλαγμένους ρόλους, σαν να έχουν αλλάξει ρούχα…
Τον 7ο μ.Χ. αιώνα ο Βυζαντινός αυτοκράτορας Ηράκλειος εκστράτευσε κατά της Περσίας, αφού προηγουμένως συμμάχησε με τους Χαζάρους. Μερικά χρόνια αργότερα, το 642 μ.Χ., οι Χαζάροι συνέτριψαν μια αραβική στρατιά στον Καύκασο κι από τότε έγιναν ο φόβος και ο τρόμος των Αράβων, που γι’ αυτόν το λόγο δεν, μπόρεσαν να προωθηθούν βόρεια. Ο δεύτερος αραβοχαζαρικός πόλεμος έγινε το 772 μ.Χ. και, σύμφωνα με, ισλαμικές πηγές, νίκησαν οι Άραβες αλλά όμως δεν μπόρεσαν να υποτάξουν τη Χαζαρία. Οι Χαζάροι πολέμησαν και εναντίον των Βουλγάρων, που βρισκόντουσαν στα βόρειά τους και τους νίκησαν. Η αυτοκρατορία των Χαζάρων παρέμεινε για τουλάχιστον δύο αιώνες, συνάπτοντας στενές οικονομικές και διπλωματικές σχέσεις με την Κωνσταντινούπολη. Οι σχέσεις των Χαζάρων με το Βυζάντιο ήταν σε γενικές γραμμές φιλικές, όπως δείχνει άλλωστε και το βασιλικό συνοικέσιο ανάμεσα στον συναυτοκράτορα Κωνσταντίνο και στην κόρη του Χαγάνου, αρχηγού των Χαζάρων, που έλαβε το Χριστιανικό όνομα Ειρήνη. Ο Ρώσος αρχαιολόγος Μ. Ι. Αrtamonov αναφέρει ότι για ενάμισι αιώνα οι Χαζάροι ήταν οι κυρίαρχοι του νότιου μισού της Ανατολικής Ευρώπης και αποτελούσαν ένα αδιαπέραστο φράγμα, που έκλεινε την πύλη εισόδου από την Ασία στην Ευρώπη. Κατά τη διάρκεια αυτής της περιόδου καμιά νομαδική φυλή από τις στέπες της Ασίας δεν μπόρεσε να περάσει στην Ευρώπη.
Σύμφωνα με τη Χαζαρική Πολεμική το 861 μ.Χ. ο Χαγάνος, ο αρχηγός των Χαζάρων, κάλεσε εκπροσώπους και των Τριών μονοθεΙστικών θρησκειών (Χριστιανό, Μωαμεθανό και Εβραίο) για να αποδείξουν ποια πίστη ήταν η πιο αληθινή, ώστε να την ασπαστούν και οι Χαζάροι, πολλοί εκ των οποίων είχαν αρχίσει ήδη να φλερτάρουν με το μονοθεΙσμό. Οι Βυζαντινοί έστειλαν τον Κωνσταντίνο τον φιλόσοφο, που έγινε γνωστός αργότερα ως Άγιος Κύριλλος. Αυτός αντιμετώπισε έναν Σαρακηνό σοφό κι έναν Εβραίο ραβίνο. Η έκβαση της Χαζαρικής Πολεμικής ήταν αβέβαιη, γεγονός που επέτρεψε στους εκπροσώπους της κάθε θρησκείας να υποστηρίξουν πως τελικά οι Χαζάροι επέλεξαν τη δική τους «εξ αποκαλύψεως αλήθεια».
ΧΑΖΑΡΟΙ: ΕΝΑ ΕΥΡΩΠΑΪΚΟ ΠΕΙΡΑΜΑ
ΠΟΛΙΤΙΚΗΣ ΔΕΞΙΟΤΕΧΝΙΑΣ ΤΩΝ ΕΒΡΑΙΩΝ;
Σύμφωνα με τη διήγηση, όπως την παρουσιάζει η φαντασία του Σέρβου ακαδημαίκού και συγγραφέα Μίλοραντ Πάβιτς, ο αντιπρόσωπος των Χριστιανών, ο Κύριλλος, άρχισε να κερδίζει τον Χαγάνο με τα επιχειρήματά του: «Εμείς οι ‘Ελληνες, δίνοντάς σας το σταυρό, δεν θα σας πάρουμε, όπως οι Σαρακηνοί ή οι Εβραίοι, τη λέξη σας σαν εγγύηση. Εμείς δεν ζητάμε να πάρετε με το σταυρό και την ελληνική μας γλώσσα. Αντίθετα, κρατήστε τη χαζαρική σας. Αλλά, προσέξτε, αυτό δεν θα συμβεί αν δεχθείτε τον ΙουδαΙσμό ή το νόμο του Μωάμεθ. Με την πίστη τους θα πρέπει να δεχθείτε και τη γλώσσα τους».
Ο Χαγάνος ήταν έτοιμος να δεχθεί το Χριστιανικό Θεό, αν δεν παρενέβαινε η πριγκίπισσα Ατέχ, που ήταν και ιέρεια του «κυνηγιού των ονείρων», της πρώην θρησκείας των Χαζάρων. Αυτή, σύμφωνα με την εβραϊκή εκδοχή, έδειχνε να προτιμά τον Ιουδαϊσμό, αφήνοντας τον Εβραίο ραβίνο να επιχειρηματολογήσει —πείθοντας τελικά τον Χαγάνο— ως εξής: «Από μας τους τρεις ερμηνευτές ονείρων εσείς οι Χαζάροι δεν έχετε λόγο να φοβάστε έμενα το ραβίνο. Γιατί πίσω από τον Εβραίο δεν κρύβεται ούτε Χαλίφης με τα πράσινα ιστιοφόρα του στόλου του, ούτε ‘Ελληνας βασιλιάς με το σταυρό να οδηγεί τα στρατεύματα. Πίσω από τον Κωνσταντίνο της Θεσσαλονίκης έρχονται λόγχες και ιππικό, ενώ πίσω από μένα, τον Εβραίο ραβίνο, ράσα για παράκληση…».
Η επικρατέστερη εκδοχή θέλει την πλειονότητα των Χαζάρων να έχει προσηλυτιστεί στον ΙουδαΙσμό και όχι μόνον το ανώτερο στρώμα των ευγενών τους. Πιθανότατα τον 8ο μ.Χ. αιώνα (μεταξύ του 786-809 μ.Χ.) έλαβε χώρα ένα ισχυρό ρεύμα εξιουδαϊσμού του χαζαρικού βασιλείου. Τότε ο βασιλιάς Μπουλάν και 4.000 ευγενείς του, αποδέτηκαν τον Ιουδαϊσμό ως επίσημη θρησκεία τους. Λέγεται πως ο πρίγκιπας Οbadiah έπαιξε ενεργό ρόλο στην προώθηση του εξιουδαϊσμού του λαού του. Αν και η μάζα του χαζαρικού πληθυσμού παρέμενε αμόρφωτη, νομαδική και παγανιστική, η αριστοκρατία είχε ήδη υιοθετήσει την ελληνισιική και βυζαντινή κουλτούρα καθώς και όλη την ιουδαϊκή παράδοση!
Ο βασικότερος λόγος του εξιουδαϊσμού των Χαζάρων δεν πρέπει να ήταν θρησκευτικός, αλλά πολιτικός. Βρισκόμενοι μεταξύ Χριστιανικού και ισλαμικού κόσμου οι Χαζάροι δεν είχαν παρά να επιλέξουν μια ουδέτερη στάση. Αν γινόντουσαν Χριστιανοί, οι Μουσουλμάνοι γείτονές τους Θα στρεφόντουσαν με μένος εναντίον τους. Αν γινόντουσαν Μουσουλμάνοι, οι Χριστιανοί δεν Θα τους άφηναν σε ησυχία. Για λόγους διπλωματίας φαίνεται πως επέλεξαν τη μέση λύση, να ασπαστούν τον ΙουδαΙσμό. Σ’ αυτό συγκλίνουν και οι Περισσότερες ιστορικές πηγές της εποχής. ‘Ενας μοναχός του 9ου αιώνα, ο Ντρούθμαρ της Ακουιτανίας, ο οποίος σχολίασε το Κατά Ματθαίον Ευαγγέλιο σε ένα έργο του αναφέρει ότι οι Γκαζάροι ή Χαζάροι κατοικούσαν «στη γη του Γκόγκ και Μαγκόγκ», δηλαδή σε ιουδαΙκές περιοχές! Οι θρύλοι και οι ιστορίες που έφτασαν στ’ αυτιά του Ακουιτανού μοναχού, ανάγονται από την εποχή του Μεγάλου Αλεξάνδρου, τον οποίο υποτίθεται πως οι Χαζάροι καταράστηκαν επειδή κατέκτησε τη γη τους. Κάποιοι άλλοι θρύλοι μάλιστα τους ήθελαν απόλυτα βαρβάρους και κανίβαλους.
Το 12ο αιώνα ο Κίνναμος ανέφερε πως οι Χαζάροι ζούσαν σύμφωνα με τους νόμους του Μωυσή. Το ίδιο αναφέρουν και αραβικές πηγές του 10ου αιώνα, ενώ την ίδια εποχή φαίνεται πως στην Παννονία (σημερινή Ουγγαρία) υπήρχε ένα κέντρο διάδοσης του Ιουδαισμού που αποδίδεται στους Χαζάρους, όπως δείχνει κι ένα νεκροταφείο με επτάφωτες λυχνίες που ανακαλύφθηκε. Σύμφωνα με τον ραβίνο Εliyahu της Βίλνα (Λιθουανία) «οι Χαζάροι ήταν ιεροί και αγνοί και φανατικοί στην εβραϊκή πίστη και στην Τοράχ». Ο Άραβας ιστορικός Ibn al-Faqih έγραφε πως «όλοι οι Χαζάροι είναι Εβραίοι». Τέλος, Ρώσοι αρχαιολόγοι μπόρεσαν το 1999 να ανακατασκευάσουν με επιτυχία ένα χαζαρικό αγγείο από την περιοχή του ποταμού Ντον, που στην επιφάνειά του έγραφε τη λέξη «Ισραήλ» στα εβραϊκά. Τα στοιχειά λοιπόν συγκλίνουν στην άποψη πως τελικά σι Χαζάροι ασπάστηκαν μαζικά τον Ισυδαϊσμό. Οι Χαζάροι φαίνεται πως πέρασαν στον Ιουδαϊσμό κατόπιν επιλογής της ηγεσίας τους και, όταν η αυτοκρατορία τους διαλύθηκε από τους Ρώσους, εκείνοι ακολούθησαν τη μοίρα των «περιπλανώμενων Ιουδαίων», κατευθυνόμενοι κυρίως στην Ανατολική Ευρώπη. Εκεί οι εξιουδαισμένοι Χαζάροι, αφού προηγουμένως αναμείχθηκαν με τους Σλάβους, συγγωνεύτηκαν με τους ελάχιστους Σεφαραδίτες Εβραίους που προϋπήρχαν, και δημιούργησαν τους Ασκενάζι Εβραίους, οι οποίοι μόνον στην Πολωνία το 1939, πριν δηλαδή οι Ναζί ξεκινήσουν την εξολόθρευσή τους, αριθμούσαν σχεδόν 4.500.000!
Η ΛΑΝΘΑΝΟΥΣΑ ΕΚΔΙΚΗΣΗ ΤΩΝ ΧΑΖΑΡΩΝ
Η εξέλιξη των Εβραίων στη Ρωσία παρουσιάζει λοιπόν ενδιαφέρον καθώς αυτοί, όπως προαναφέραμε, δεν είναι σημιτικής καταγωγής, αλλά τουρκικής και συγκεκριμένα απόγονοι των Χαζάρων, που μετά τον 8ο μ.Χ. αιώνα ασπάστηκαν βαθμιαία την ιουδαϊκή θρησκεία.
Όταν η αυτοκρατορία των Χαζάρων παράκμασε και καταλύθηκε από τους Ρώσους, οι εξιουδαΙσμένοι Χαζάροι εξαπλώθηκαν στη Ρωσία, στην Πολωνία και στις Βαλτικές Χώρες. Το 15ο αιώνα, στην επικράτεια του Ιβάν του Τρομερού, κι ενώ το θρησκευτικό συναίσθημα του λαού είχε εξασθενήσει, ζούσαν πολλοί Ιουδαίοι χαζαρικής καταγωγής. Πολλοί απ’ αυτούς ασπάστηκαν φαινομενικά το Χριστιανισμό, έγιναν κληρικοί κι ανέβηκαν στις βαθμίδες της ρωσικής εκκλησιαστικής ιεραρχίας. Με συνωμοτικό τρόπο προσπάθησαν ν’ αποβάλουν απ’ την ορθόδοξη πίστη του ρωσικού λαού ό,τι σχετιζόταν με την Αγία Τριάδα, την Ανάσταση και τη Θεία φύση του Ιησού. ‘Ετσι οι Ρώσοι, χωρίς να το αντιληφθούν, κινδύνευαν να γίνουν Εβραίοι προσήλυτοι. (Κάτι ανάλογο, δηλαδή απόπειρα απάλειψης βασικών Χριστιανικών δογμάτων, συνέβη και στην Ισπανία από ανώτερους ιερείς εβραϊκής καταγωγής.). Για να αποσοβηθεί αυτός ο κίνδυνος απαιτήθηκε σκληρός αγώνας εναντίον των Ιουδαϊζόντων Ρώσων. Αποτέλεσμα αυτής της πρώτης αντι-εβραΙκής κάθαρσης ήταν να μην υπάρχουν σχεδόν καθόλου Εβραίοι στη Ρωσία μέχρι το 1 8ο αιώνα — μετακινήθηκαν δυτικότερα. Η τσαρική Ρωσία απέκτησε εκατομμύρια Εβραίους υπηκόους, όταν κατέλαβε το μεγαλύτερο τμήμα του βασιλείου της Πολωνίας. Στα δυτικά τμήματα της ρωσικής αυτοκρατορίας και ιδιαίτερα σε περιοχές όπου κατοικούσαν Καθολικοί, ζούσαν συμπαγείς εβραϊκοί πληθυσμοί περιορισμένοι όμως σε γκέτο. Οι Ρώσοι δυσπιστούσαν απέναντί τους και τους κατηγορούσαν για εξάσκηση «παρασιτικών» επαγγελμάτων και οικονομική καταπίεση (τοκογλυφία) των Χριστιανών. Προσπαθούσαν να τους διώξουν τρομοκρατώντας τους ή εξαπολύοντας περιστασιακά αντι-σημιτικά πογκρόμ. Στην εποχή των Τσάρων, Ορθόδοξος σήμαινε Ρώσος, Καθολικός σήμαινε Πολωνός και Λουθηριανός σήμαινε Γερμανός.
Στο ίδιο κλίμα εντασσόταν και η κατασκευή από τη μυστική υπηρεσία του Τσάρου, την Οχράνα, των περιβόητων Πρωτοκόλλων των Σοφών τη Σιών. Βέβαια, Οι Ρώσοι δεν ήθελαν να εξολοθρεύσουν τους Εβραίους, αλλά να τους αναγκάσουν σε μετανάστευση. Και αυτό συνέβη με τη μετανάστευση εκατοντάδων χιλιάδων Ρωσικής καταγωγής εβραίων στις ΗΠΑ, τη νέα «Γη τη Επαγγελίας», όπου βρήκαν ένα φιλικό περιβάλλον κι εξαιτίας των βιβλικών τάσεων του Προτεσταντισμού.
Για να αποφύγουν λοιπόν τις τσαρικές διώξεις και κατόπιν τις ναζιστικές, πολλοί Εβραίοι της Κεντρικής και Ανατολικής Ευρώπης, δηλαδή Ασκενάζι —πρώην Χαζάροι—μετανάστευσαν κυρίως στις ΗΠΑ, όπου σήμερα ζουν 6.500.000 Εβραίοι οργανωμένοι σ’ ένα πανίσχυρο λόμπι. Την ίδια περίοδο άρχισε και η μετανάστευση προς την Παλαιστίνη, «αναιμική» στην αρχή και κατόπιν σε μορφή πλημμυρίδας. Υπολογίζεται πως η συντριπτική πλειοφία των σημερινών Εβραίων κατοίκων του Ισραήλ προέρχεται από την Ανατολική Ευρώπη και είναι απόγονοι τω εξιουδαΙσμένων Χαζάρων.
Η «ΔΙΚΤΑΤΟΡΙΑ» ΤΩΝ ΑΣΚΕΝΑΖΙ
(ΠΡΩΗΝ ΧΑΖΑΡΩΝ) ΣΤΟ ΣΗΜΕΡΙΝΟ ΙΣΡΑΗΛ
Ο μύθος πως οι Εβραίοι είναι ο «εκλεκτός λαός» του Θεού, ξεκίνησε από μια μικρή ομάδα σιωνιστών που απομόνωσαν κάποια αποσπάσματα από τη Βίβλο και τα ερμήνευσαν με τέτοιο τρόπο ώστε να φαίνεται πως ο Θεός τους προόριζε για «εκλεκτό λαό».
Αλλά δεν είναι μόνον οι θρησκευόμενοι Εβραίοι (σχεδόν το 5% του πληθυσμού στο Ισραήλ) που πιστεύουν αυτό τον παραλογισμό. Ακόμη και οι αθεϊστές και οι μη θρησκευόμενοι εβραίοι διεκδικούν αυτήν την τιμή. Αυτοί που λένε πρώτοι πως «είμαστε ο εκλεκτός λαός του Θεού» είναι οι σιωνιστές και συχνά φιλομαρξιστές (Ασκενάζι) Εβραίοι, οι οποίοι το κάνουν για πολιτικούς λόγους, καθώς δεν υπάρχει ούτε μία σταγόνα βιβλικού εβραϊκού αίματος μέσα τους.
Ιστορικά οι Πολωνοί και οι Ρώσοι Ασκενάζι Εβραίοι υποστήριξαν και προώθησαν τον Κομμουνισμό στις χώρες που τους φιλοξενούσαν. (Είναι σημαντικό να καταλάβουμε πως το σύστημα των Κιμπούτς που εφαρμόστηκε επιτυχημένα στο Ισραήλ είναι μια φιλομαρξιστική ιδέα, προερχόμενη από τους Ασκενάζι Εβραίους που μετανάστευσαν από την Πολωνία και τη Ρωσία.)
Στα τέλη του 19ου αιώνα μεγάλος αριθμός από αυτούς τους φιλοκομμουνιστές Εβραίους βρέθηκαν στη Γερμανία στα Βαλκάνια και σχεδόν σε όλη την Ευρώπη. Εξαιτίας της ανάμειξής τους στα πολιτικά ζητήματα στη Ρωσία, σι Ασκενάζι Εβραίοι έγιναν στόκος διώξεων από τους Τσάρους. Αυτές σι διώξεις και τα πογκρόμ ώθησαν αυτούς τους φιλοκομμουνιστές Εβραίους σε μετανάστευση. Κάποιοι πήγαν στην Παλαιστίνη. Κάποιοι στη Λατινική Αμερική. Ο κυριότερος ωστόσο όγκος των Ασκενάζι φιλοκομμουνιστών Εβραίων κατευθύνθηκε στις ΗΠΑ, όπου και υποστήριξε μαζικά το Δημοκρατικό Κόμμα. Ακόμη και σήμερα το 60% της χρηματοδότησης του Δημοκρατικού Κόμματος στις ΗΠΑ προέρχεται από εβραϊκές πηγές. Ποτέ στην ιστορία δεν υπήρξε Αμερικανός πρόεδρος σε τέτοιο βαθμό αιχμάλωτος των Εβραίων, όσο ο Μπιλ Κλίντον. Λέγεται μάλιστα πως το εβραϊκό λόμπι των ΗΠΑ συνετέλεσε στην ήττα του Τζορτζ Μπους του πρεσβύτερου..
Είναι γνωστό άλλωστε πως το Ισραήλ χειραγωγεί την αμερικανική εξωτερική πολιτική σύμφωνα με τα συμφέροντά του. Πριν το Ισραήλ γίνει κράτος το 1948, οι Εβραίοι ανά τον κόσμο, παρασύρθηκαν από τη σιωνιστική προπαγάνδα ότι το Ισραήλ θα μπορούσε να γίνει «πατρίδα» κι ένα καταφύγιο για όλους τους κατατρεγμένους Εβραίους, μια πραγματικά δημοκρατική χώρα και η εκπλήρωση των προφητειών της Βίβλου.
Από το 1967 μέχρι το 1970, σε μια περίοδο έξαρσης του ε βραϊκού πατριωτικού αισθήματος, περίπου 50.000 Αμερικανοεβραίοι παρασύρθηκαν από τη σιωνιστική προπαγάνδα και μετανάστευσαν στη «Γη της Επαγγελίας», στο Ισραήλ. Από αυτούς το 80% επέστρεψαν μετανιωμένοι έπειτα από λίγα Χρόνια στις ΗΠΑ. Ο Jack Bernstein, ένας Αμερικανοεβραίος, που έκανε το λάθος να μεταναστεύσει στη «Γη της Επαγγελίας» καταγγέλλει το «ρατσιστικό φασιστο-μαρξιστικό» Ισραήλ, που κυβερνάται από τους πρώην Χαζάρους Ασκενάζι. Οι Σεφαραδίτες Εβραίοι είναι πολίτες δεύτερης κατηγορίας στο ρατσιστικό Ισραήλ. Για παράδειγμα, τις πρώτες δεκαετίες από την ίδρυση του Ισραήλ υπήρξε σοβαρό πρόβλημα έλλειψης κατοικίας. Οι κατοικίες κατανέμονταν ως εξής: πρωταρχικά δινόταν η δυνατότητα επιλογής στους Ασκενάζι Εβραίους που ζούσαν στο Ισραήλ για πολλά χρόνια. Τη δεύτερη επιλογή την είχαν οι Ασκενάζι Εβραίοι από την Ευρώπη, ειδικά εκείνοι που είχαν παντρευτεί Ασκενάζι από το Ισραήλ. Τρίτοι έρχονταν οι Ασκενάζι από τις ΗΠΑ. Μετά οι Σεφαραδίτες Εβραίοι και τέλος οι Μουσουλμάνοι Άραβες, οι Χριστιανοί και οι Δρούζοι…
Το σημερινό Ισραήλ φαίνεται πως έχει τρία πρόσωπα: το κομμουνιστικό, το φασιστικό και το δημοκρατικό. Οι Ασκενάζι Εβραίοι που μετανάστευσαν στο Ισραήλ από τη Ρωσία κουβάλησαν μαζί τους την κομμουνιστική ιδεολογία. Οι Εβραίοι που μετανάστευσαν στο Ισραήλ από τη Γερμανία συμπαθούν το Σοσιαλισμό, αλλά υιοθετούν και πρακτικές ναζιστικο-φασιστικού τύπου. Στη διάρκεια του Β’ Παγκόσμιου Πολέμου η ελίτ των Σιωνιστών Ασκε(Νάζι) Εβραίων συνεργάστηκε με τους Ναζί για να στείλουν σε στρατόπεδα συγκέντρωσης τους φτωχούς Εβραίους. Το Ισραήλ υποτίθεται πως είναι δημοκρατία. Ωστόσο δεν υπάρχουν ουσιαστικές διαφορές ανάμεσα στο δεξιό κόμμα Λικούντ και στο αριστερό εργατικό Κόμμα. Και οι Παλαιστίνοι πληρώνουν τα σπασμένα…
Τίποτε στη συμπεριφορά των σημερινών Ισραηλιτών απέναντι στους Παλαιστινίους δε θυμίζει την ηθική ενός βιβλικού λαού, που οδηγήθηκε από τον Μωυσή μέσα από χίλιες δυσκολίες και, χάρη στην πίστη του στον Θεό, τελικά έφτασε στη Γη της Επαγγελίας. Ή μήπως δεν έγινε έτσι; Σύμφωνα με τον Σίγκμουντ Φρόιντ —που προκάλεσε έκπληξη σε πολλούς οπαδούς του— στο τελευταίο μεγάλο του έργο «Μωυσής και ΜονοθεΙσμός», υποστηρίζει ότι ο Μωυσής δεν ήταν Εβραίος, αλλά Αιγύπτιος ευγενής. Συγκεκριμένα άνηκε στο στενό περιβάλλον του αιρετικού Φαραώ Ακενατόν (ο μόνος Φαραώ που προσπάθησε να επιβάλει το μονοθεϊσμό στην πολυθεϊστική αρχαία Αίγυπτο) ο οποίος βασίλεψε στην Αίγυπτο από το 1377 ως το 1358 π.Χ.. Αμέσως μετά το θάνατο του Ακενατόν και την επιστροφή του αιγυπτιακού λαού στην πολυθεϊστική του παράδοση, ο Μωυσής έφυγε από την Αίγυπτο με τους οπαδούς του, οι οποίοι ήταν κυρίως Σημίτες κάτοικοι του Δέλτα του Νείλου. Μέσα στην έρημο του Σινά αυτοί σι άνθρωποι, συγκρουόμενοι με την πνευματική πειθαρχία του Μωυσή, τον δολοφόνησαν, και στη θέση του τοποθέτησαν έναν ιερέα του αραβικού Θεού των ηφαιστείων, του Γιάχβε. Με δυο λόγια ο Γιάχβε είναι εισαγόμενος θεός στους Εβραίους. Σύμφωνα με τον Φρόιντ η βιβλική θρησκεία έχει όλα τα χαρακτηριστικά της νεύρωσης, όπου το σκηνικό των μυθικών μορφών κρύβει μια καταπιεσμένη απόδειξη της ενοχής, που πρέπει να εξιλεωθεί επειδή δεν μπορεί να αντιμετωπιστεί συνειδητά. Άραγε έχει άδικο ένας θρησκευόμενος Εβραίος όταν λέει πως «κάποια εποχή οι Εβραίοι επιλέχθηκαν από τον Θεό για να γίνουν οι Αγγελιοφόροι του, αλλά, με τον καιρό, έχασαν αυτό το προνόμιο»;…
ΚΕΙΜΕΝΟ ΤΟΥ ΓΙΩΡΓΟΥ ΣΤΑΜΚΟΥ ΠΟΥ ΔΗΜΟΣΙΕΥΤΗΚΕ ΣΤΟ ΠΕΡΙΟΔΙΚΟ “ΤΡΙΤΟ ΜΑΤΙ” ΤΕΥΧΟΣ 34
Δεν υπάρχουν σχόλια:
Δημοσίευση σχολίου